A Yorum
  Acilis Sayfasi Yap Sik Kullanilanlara Ekle  

   
A yorum Kurum
iletisim
login
yayin ilkeleri...



yazi dizileri

Yazı karekteri : (+) Büyük | (-) Küçük

Bamako'dan Cidde'ye Bir Hac Uçuşu Hikayesi

Kategori Kategori: Anılar | Yorumlar 12 Yorum | Yazar Yazan: Pınar Özkan | 25 Temmuz 2008 08:45:35

1988 yılında bir charter şirketi olarak kurulan Birgenair, büyük turizm acentalarıyla çalıştığı gibi yabancı havayollarına da sub-charterlik yaptı. Dünyanın bilindik, bilinmedik her noktasına uçabilmesiyle havacılık camiasında tanındı. Bu nedenle değişik uluslardan da çalışanları oldu

1996 yılının Şubat ayında uçaklarından birinin talihsiz bir kaza sonucu Dominik Cumhuriyetinde düşmesiyle, şirket artık kendi adıyla devam edemedi. Yeniden bir çıkış yapılmak istense de şirketin sahibi değerli insan Çetin Birgen’in vefatinden sonra tamamıyle kapandı.
 
Bir aile şirketiydi, kendine özgü güzel bir şirketti.  Dolu dolu gecen 9 yılın ardından geriye hem güzel hem acı anılar kaldı, biz çalışanlarının asla unutamayacağı uçuş anıları……
 
 
 
Çocuk Gibiler      -   Afrika Hac Seferleri , 1989 Haziran
 
 
Yeşilköy havalimanı her zamanki görüntüsünden farklı. Beyaz elbiseleriyle yüzlerce hacımız Mekke’ye gitmek üzere toplanmışlar. Heyecanla birlikte bir kargaşa yaşanıyor. Check-in kontuarlarının kuyrukları kapılardan dışarıya taşmış.
 
Kırmızı-beyaz üniformamız ütülü, kırmızı keplerimiz takılmış, büyük valizlerimizi çekerek ekibimle bizi uçağa goturecek servis kapısına doğru ilerliyoruz. Valizlerimiz büyük, çünkü ne zaman döneceğimiz belli değil, belki on gün belki bir ay. Sıcak iklimden serin iklimli ülkelere geçmek ise her zaman bir olasılık bizler için.
 
Hemen uçağa çıkıp gerekli hazırlıklara başlıyoruz. Bizim şirketimiz Afrika ülkelerinden hacıları Mekke’ye taşıyor. Uçağımız birkaç hac sefer yapıp henüz Afrika’dan dönmüş.
 
Temizlik ekibi şikâyetçi: 
 
“Bunlar nasıl yolcu böyle! Koltuk ceplerinde tavuk kemikleri var. Yerlerde büyük çekirge ölüleri… İri kabuklu böcekler…”
 
Uçakların kendine has bir kokusu vardır ama onu bastıran ağır bir koku burnuma geliyor, tanımlayamıyorum.
 
Yolcularımızı alıp Paris’e uçuyoruz. Ardından boş olarak İngiltere’ye geçiyoruz. Uçağımız orada iki günlük bir bakıma giriyor. Türk ekibimle uçacağımı düşünürken hiç tanımadığım İngiliz teknisyen ve İzlandalı kokpit ekibi kendilerini tanıştırıyorlar bize. Böylece iki ayrı ekip oluyoruz.
 
Yolcusuz olarak Mali’nin başkenti Bamako’ya uçuyoruz. Yeni hostesim, bir dolu eğitimden geçtim, derslerime iyi çalıştım, iki hafta önce çiçek ve sarı humma aşılarımı oldum, ancak nelerle karşılaşacağıma dair hiçbir fikrim yok. Hayal gücüm de çalışmıyor, içimi heyecan sarıyor, biraz da korkuyorum galiba. Ekibin biri otele gitmek üzere uçağı terk ediyor, iki arkadaşımla beraber arkalarından ağlamaklı bakakalıyoruz.
 
Bizden yaşlı iki kadın iki erkek İzlandalı kabin ekibi uçağa çıkıyor. Hepsi çok tecrübeli gözüküyor, ıslık çalıp şarkı söylüyorlar. Koltuk cepleri boşaltılıyor, pet şişe suları yerleştiriliyor, tuvaletlerdeki musluklar iptal ediliyor, tüm catering hazırlıkları tamamlanıyor.
 
Sıra brifing’e geliyor. İzlandalılardan en yaşlı olanının kabin amirimiz olduğunu anlıyoruz. Görev dağılımını yapıp numaralarımızı verdikten sonra bunların özel seferler olduğunu söylüyor, yolcularımızın çok farklı olduğunu vurguluyor.
 
“Kendi kabile dillerini konuştukları için onlarla işaret diliyle anlaşacaksınız.”
 
253 Afrikalıyla 8 saatlik bir uçuş yapacağız ve işaretlerle anlaşacağız!
 
 “Merak etmeyin başlarında bir rehberleri var, Mr. Sıdık İngilizce, Fransızca biliyor, o bize yardımcı olacak.”.
 
 “Peki, anonsları hangi dilde yapacağız diyeceksiniz, anons yok. Uçak kavramını bilmiyorlar, türbülans, basınçlı kabin, oksijen maskeleri onlara bilgi olarak birşey ifade etmiyor, yine de rehberleri onların anlayacağı dilde bazı açıklamalarda bulunuyor. Hadi gülümseyin artik! “çocuk gibiler anlamadınız mı” diyor ellerini çırparak.
 
Üç arkadaş birbirimize bakıyoruz. Yüzümüzdeki endişe ifadesini gören diğer İzlandalılar, Afrika-hac uçuşlarını yıllardır yaptıklarını bu tip yolcuların basit ihtiyaçlarını anlatmak için hep ayni hareketleri hep birlikte yaptıklarını söylüyorlar:
 
“Ya içecek istiyorlar, ya tuvalete gitmek istiyorlar ya da başları ağrıyor, bir de evet- hayır hareketleri var. Zaten mesafeli duruyorlar, sohbet etmek gibi bir merakları yok”.
 
Kokpitten duyuru geliyor.
 
“Boarding… Geliyorlar”
 
Uçağın camlarından birine eğilip dışarı bakıyorum. Terminal kapısı acilmiş, uzun beyaz elbiseler içinde büyük bir kalabalık uçağa doğru koşuyor. Hepsi başlarında taşıyorlar el bagajlarını. Çanta değil büyük leğen veya sepete benziyor taşıdıkları.
 
Karşılama yapmak üzere ön kapıya yakın bir yerde bekliyorum. Kapıdan ikişer ikişer girmeye çalışıyor birbirlerini itiyorlar. Ayağıma basan geçiyor. Başlarındaki sepetler koluma kafama çarpıyor. 
 
Kabin içindeki İzlandalılar koltuk üstlerine cıkmış gelenleri yönlendiriyorlar. Hemen bir koltuğun üzerine atlayıp dikiliyorum, emniyete alıyorum kendimi. İki arkadaşımı göremiyorum uçak çok uzun, onlar da öyle yapmışlardır umarım. 
 
Afrikalı bir kadın yolcu bağıra bağıra ağlıyor. Rehber, kadının giydiği terliğin birini kaybetmiş olduğunu söylüyor. 
 
Yolcuların bazıları cilt hastalıklarından izler taşıyor, buralarda çok çeşitli ve tehlikeli hastalıkların olduğunu aşılarımızı olurken öğrenmiştik. İçlerinde burunları olmayanlar var, bazılarından ise urlar cıkmış sanki. 
 
Mr. Sıdık’ın bağırmaktan sesi kısılmış. Çok sinirli görünüyor yolcular lafını dinlemiyorlar sanırım.
 
Daha uçuşa başlamadık bile, sırılsıklam terlemişim. Uçağa bağlanan havalandırma 45 derece, Mali sıcağında yeterli olmuyor.
 
Ön kapıda yer görevlisiyle bir yolcu kavgaya tutuşuyorlar. Yolcunun el bagajı (kafa bagajı desem daha doğru olur) o kadar büyük ki başüstü dolabına sığmayacağından aşağıya (kargoya) vermesi gerekiyor. Yer görevlisi açıklamaya çalışıyor ama yolcu ağlayarak bağırmaya devam ediyor.
 
 Kabin amirine soruyorum.
 
“Niye böyle ağlıyor, ne var ki bagajında?”
 
“Bagajların uçağın kargosunda taşındığını bilmiyorlar, ellerinden alınırsa burada kalacağını ve çalınacağını düşünüyorlar”. Saatine bakıp sinirli bir şekilde kafasını sallıyor kabin amiri.
 
Rehber kısılmış sesiyle devreye giriyor. Yolcu ikna olmuyor ama gözü yaşlı rıza gösterip yerine oturuyor sonunda.
 
Sayım yapmıyoruz. 253 koltuğun hepsi dolu, ayakta yolcu yok. Tamam deyip kapıları kapatıyor, tahliye slide’larini (şutları) kitliyoruz.
 
Uçak hareket ediyor. Çok gerginim. Uçağın bir ucundan öbür ucuna yürürken beyaz elbiseler içinde 253 koyu siyah Afrikalı bana bakıyor, yüzlerinde hiç bir ifade yok.     
 
Kokpit’den  “kabin ekibi yerlerinizi alın” anonsu duyuluyor. Ön tarafa yakın ekip koltuğunda yerimi alıp kemerimi bağlıyorum.
 
Pist başında bekliyoruz, önden kalkan uçağın gürültüsü duyuluyor, simdi sıra bizde.  Kabin amiri aniden yerinden kalkıp hızla yürümeye başlıyor, arkasından İngiliz teknisyen fırlıyor. Kafamı çevirip bakıyorum, kanat üzerindeki çıkışın hemen önünde oturan yolcu, çıkış kolunu indirip sepetini asmaya çalışıyor.
 
Amir ve teknisyen el işaretleriyle anlatmaya çalışıyorlar. Uçak pistte hareket etmeye başlıyor. Hemen hızlanacak biliyorum. Hızlanıyor…. Burnunu kaldırdıktan sonra oturmak mümkün olmayacak.  Amir ile teknisyen ellerinde yolcu sepeti ayakta kalkıyorlar. Çaktırmadan çıkış koluna bakıyorum, yerinde duruyor, tuttuğum nefesi bırakıyorum.
 
Düz uçuşa geçiyoruz,  20 dakika geciktik. Rüzgârı arkadan alırsak zamanında Cidde’ye varabiliriz.
 
Kemer ışıkları sönüyor, yerimden kalkıp galley’e (uçak mutfağına) geliyorum, servis hazırlıklarına birazdan başlayacağız. İzlandalı amir kokpitde, hemen iki Türk arkadaşımı görmek için arkaya yürüyorum. Birkaç ay önce eğitimde tanışıp ardından birkaç uçuş yaptığım ekip arkadaşlarımla ürkek bir şekilde birbirimize yanaşıp zoraki gülümsüyoruz,  bakışlarımızda bu nasıl bir uçuş olacak acaba? ve lütfen beni yalnız bırakmayın mesajı var. Tekrar öne dönüp servis hazırlığına girişiyorum.
 
Yolcular sessizce oturuyor. Bir saat sonra yemek servisimiz başlıyor. Özel bir catering bu, soğuk tavuk, içecek ve krakerden ibaret, çatal-bıçak yok. Bir çocuğun beslenme çantası gibi.
 
Yolcular acıkmış iştahla yemeğe başlıyorlar. İzlandalı stewardla kabinin yarısını bitirip dönüyoruz. Koridor tavuk kemiklerinden geçilmiyor. Kemikleri ayaklarımızla koltuk altlarına iterek trolleyi sürmeye çalışıyoruz. Kalçamı biri dürtüklüyor irkilip arkama bakıyorum, yolcunun elinde yağlı bir tavuk kemiği içecek istediğini belirten işareti yapıyor. Hemen içeceğini veriyorum, üniforma eteğimi peçeteyle siliyorum çabukça. İçeceği verdiğimi gören diğer yolcular da kemikleriyle üzerime gelmeye başlıyor. İzlandalı sırıtıyor, sinirlerini bozma deyip sakin ol işareti yapıyor. Sinirli mi gözüküyorum acaba? Aslında bağıra bağıra ağlamak istiyorum.  
 
Yemek servisi bitti, ön galley’i toplayıp yemeğimi yemek üzere arkaya arkadaşlarımın yanına gidiyorum. Arkada görevli İzlandalılar öne geçiyor. Herkes arkadaşlarıyla olmak istiyor.
 
Her uçuşta olduğu gibi yemek servisi biter bitmez yolcular tuvalet yolunu tutarlar. Amirimiz
bana ve arkadaşlarıma tuvaletleri sürekli gözaltında tutmamızı söylüyor.
 
 “Tuvalet muslukları niye iptal edildi, ellerini nasıl yıkayacaklar?” diye soruyorum.
 
Gülümsüyor. “ellerini zaten yıkamıyorlar. Abdest almaya kalkıyorlar yerler ıslanıyor, uçak için ne kadar tehlikeli olduğunu biliyorsun değil mi?“
 
Üç arkadaş ekip koltuklarına oturup yemeklerimizi tırtıklarken konuşuyoruz:
 
“48 numaradaki yolcuyu gördünüz mü ?”
 
 “Nasıl bir hastalık geçirmiş ki o öyle burnu yok!”
 
“Belki kabile savaşlarından dolayı olmuştur!”
 
“32 numaradaki daha korkunç gözüküyor.”
 
Yolcuların çoğu ayaklandı bile,  huzursuzluk içindeler. Rehberleri kabile dillerinde anons yapıyor, herhalde tuvaletlerin arkada olduğunu söylüyor. Kadınlı erkekli uzun elbiselerini eteklerinden yukarı kaldırmışlar, geliyorlar.
 
Yanımdaki arkadaşım lokmasını yutamıyor. “ Benim gördüğümü sen de görüyor musun?” 
 
Bakıyorum.  “Evet… Hiçbirinde iç çamaşırı yok!”
 
Yanımızdan geçene kapıları açıp tuvaletleri gösteriyoruz. İlk üçü giriyor, kapılarını kapatmıyorlar. Göz ucuyla birine bakıyorum, klozetin üzerine çıkmış ayakta durmaya çalışıyor. Ne yapması gerektiğini işaretle anlatıyorum. Ağzında son kalan dört beyaz dişiyle sırıtıp kafasını sallıyor. Tamam anladı.
 
Bir kadın yolcu yanındaki tuvalette etekleri elinde dört dönüyor, ona da açıklıyorum, seviniyor.
 
Çıkanların bir kısmi tanıdıklarına anlatıyor ama bazıları hiç anlamıyor galiba. Yerlerde ıslaklıklar var.
 
Yemeklerimizi yemekten vazgeçtik. İzlandalılara yerlerin ıslandığı haberini veriyoruz, kâğıt havlularla geliyorlar.
 
Tuvalet kuyrukları uzadıkça uzuyor. İnişe 4 - 5 saatimiz daha var, bir servis daha yapacağız.Yere indiğimizde tuvaletler kim bilir ne halde olur? Biz de iyice kokmuş oluruz bu arada!
 
Rutin kabin kontrollerimizi yapıyoruz. Yolcuları gözlüyoruz sürekli kabinde olağandışı herhangi bir duruma karşı. Bu arada gözüm çıkış kapılarının kollarında. Neyseki normal gözüküyor. Uçak hafif sallanmaya başlıyor, umarım küçük bir türbülanstır. Sallantı artıyor, kemer ışıkları yanıyor. Amir, yolcuların oturması gerektiğini ve galleyleri emniyete almamızı bildiren anonsunu yapıyor. Rehber hemen ardından yırtık boğaz tellerini zorlayarak uzunca birşeyler anlatıyor. Sallantı daha da artıyor. Tüm kabin ekibi seferber olarak yolcuları oturtmaya çalışıyoruz.  Yolcular gayet sakin, yavaş bir hareketle oturuyorlar. Aralarında direnenler var, onlara rehber müdahale ediyor.
 
‘Sigara İçilmez - No smoking’ ışıkları yanıyor. Bu, kabin ekibine bir işaret bizim de oturmamız gerekiyor. Uzun gövdeli, dört motorlu uçağımız aşağı-yukarı , sağa-sola hayli sallanıyor. Biz son kalan yolcuları oturtmaya çalışıyoruz. Türbülansın uçağı düşürmeyeceğini ancak şiddetliyse kafa, kol veya bacak kırabileceğini biliyorum. Yolcularımızda hiçbir korku ve panik ifadesi yok. Yerimizi alıp kemerlerimizi bağlarken “bence bunlar havada uçtuklarının bile bilincinde değil” diyor İzlandalı steward.
 
Türbülans düşündüğümden uzun sürüyor. Aklıma güzel düşünceler getirmeye çalışıyorum. Kedim kucağımda, annemle kahvelerimizi içiyor, yine sıcak sohbetlerimizden birini yapıyoruz, gözlerim doluyor. Bunu yapmamam gerekir, bir ay eve dönemeyeceğim. Annem ne yapıyor şu an acaba?
Istanbul’da saat kaç? 12.000 metre yükseklikte 253 Afrikalı ve bir takım İzlandalı insanlarla kemerim bağlanmış olarak oturduğum ortamı hayal bile edemez. Türbülans hızla alttan vuruyor bu kez. Uçağın tavuk-tuvalet karışımı kokulu gerçeğine dönüyorum.
 
İkinci servis daha rahat geçiyor. Yolcular bize, biz onlara alıştık gibi. Üstelik ikinci serviste tavuk ve kemikleri yok! Ama tuvaletler içler acısı bir durumda. Kabin içi kokuyu biraz olsun bastırır düşüncesiyle koca bir kolonya şişesiyle kabine çıkıyorum. Ben önden, arkadaşım arkadan ellerine dökerek ilerliyoruz. Tüm yolcular sözleşmiş gibi ellerini uzatmış bekliyorlar. Siyah kafaların önlerinde uzatılmış bir çift beyaz avuç tüm kabin boyunca parlıyor. Ellerine kolonya döktüğüm kadınlar gülümsüyorlar, beyaz dişleri çıkıyor ortaya. İçlerinde ne güzel kadınlar var.. Erkekler nedense pek ciddi.
 
Cidde havalimanı için alçalmaya başlıyoruz. Rehber mikrofon elinde son kalan sesiyle iniş ve sonrasına dair bilgiler veriyor “Sigara İçilmez” ışıkları ve kabin ekibine gelen anonsla beraber yerime oturup bağlanıyorum. Uçsuz bucaksız Kral Aldulaziz havaalanının terminal kubbeleri uzakta belirmeye başlıyor. 50 derece Cidde sıcağında terminal bu mesafeden hareket eden şekiller gibi gözüküyor. İniş takımları açılıyor, pist başı hemen karşımızda demek ki. Kaptan sert bir iniş yapıyor, uzun pist mesafesini sonuna kadar kullanarak duruyor. Yolcularda hiçbir tepki yok!
 
Yolcularımızı uğurluyoruz, bu kez itiş kakış yok, yeni bir ülkeye gelmenin merakı ve sessizliği içinde merdivenden iniyorlar.  Bazıları iner inmez eteklerini kaldırıp orda çömeliyorlar!  Olamaz! Yoksa yine mi tuvaletleri geldi! Ciddeli yer personeli tecrübelerinden olsa gerek rehberle beraber hemen müdahale edip yolcuları bekleyen otobüslere yönlendiriyorlar.
 
Amir uçuşu bitirmenin rahatlığıyla hepimize esprili bir teşekkür anonsu yapıyor. Boş kalan kabine bakıp temizlik ekibi için üzüntü duyuyorum. Üstüme çeki düzen vermek için kokpit’in kullandığı tuvaletin aynasında kendime bakıyorum. Görüntümden memnun kalmıyorum ama bu uçuşu başarmanın gururunu duyuyorum.
 
Bir ekip otobüsü yaklaşıyor uçağa. Bu yeni ekip bizimkiler! Türkiye’den Suudi Havayollarıyla Cidde’ye önceden gelen ekip olmalı. Merdiven başına çıkıp el sallıyoruz. Temiz üniformaları, güzel kokulu parfümleri, taze görüntüleriyle uçağa çıkıyorlar. Çok neşeliler, gülücükler saçarak ekibimizle tanışıyorlar.
 
“Nasıl geçti? Yolcularınız nasıldı?”
 
“Çok iyi geçti. Her zamanki gibi. Yolcular işte!”  diyoruz. Yorum yapmadan uçaktan inip ekip arabasına yerleşiyoruz.
 
Uzaklaşırken arkamızı dönüp bir süre uçağımıza bakıyoruz. Hepimiz ayni şeyi düşünüyormuşuz gibi birbirimize gülümsüyoruz.
 

Facebook'ta paylaş   |   Twitter'da paylaş


 | Puan: 10 / 15 Oy | Yazdırılabilir SayfaYazdır

Yorumlar

cemil eren { 06 Nisan 2009 16:12:45 }
ilk kez internette- skype'ta bir insanla tanistim.
sıcak sevecen yuzlu guzel bir insan, sevindim.
ve oldukca ucak yolculuklari yaptim ama hic bir hostesle tanismamistim...ucus oykuleri olarak
unlu bir yazar olan fransiz pilorun oykusunu okumustum sadece
dun sevgili deniz beni bir hostes ve yazarla tanistirdi...yazdigin oykuleri okumamistim...
simdi basladim okumaya.
cok guzel bir anlatisin var, buyuleyici...yine sevindim...
bir amerika yolculugum boyunca ben de ucakta
izlenimlerimi yazmistim, hemen onumde oturan hanimlar beni izlermis,, ucaktan inerken
romaniniz ne zaman cikacak heber verin de biz de okuyalim demislerdi, amerikali kadinlardi...yillarca hic dusunmemistim bu animi
simdi sizin oykunuzu okuyunca animsadim...
yazdiklarinizin hepsini okuyacagim
daha kimbilir neler anlattiniz
tanistigima hakkaten memnun oldum

iyi dostluklara sevgilerle

cemil
yaşar er { 27 Ocak 2009 14:54:47 }
merhaba pınarcığım dün eski ekipten haldunla senden bahsettik hepsinin sana selamı var       sevgiler saygılar        yaşar er    melek kurt   haldun gürü
yaşar er { 26 Ocak 2009 13:07:30 }
harikasın pınarcığım beni hatırladınmı bilmiyorum
İlkay Sılacıoğlu Kalkan { 05 Aralık 2008 10:42:22 }
Pınarcığım,

Ne kadar hoş bir dille anlatmışsın :) Birgenair''de çalışma ayrıcalığına sahip biri olarak ben de çok özel bir anılar koleksiyonuna sahibim ama biz 3.dönem hostesleri olarak şanslıydık. Çünkü o yollardan öncelikle sizler geçmiş ve bize tecrübelerinizi, ne beklememiz gerektiğini aktararak uçuşlara hazırlamıştınız. Ama ne yalan söyleyeyim, yaşamadan anlaşılacak birşey değil bu...kelimelerin kifateysiz kaldığı, başka bir hayatın tecrübe edildiği, herşeye rağmen güzel günlerdi :)
Ünsal { 21 Eylül 2008 20:42:01 }
Oldukca duru bir Türkce ile yazılmış uçuş anılarınızı okudum.Bu bağlamda seni kutlamalıyım yazılarınızdan mesleğini severek yapmış oldüuğun izlemini edindim.Bu, bir yönü ile kendinle barışık olmanında göstergesi olarak algınabıilir.Ama ben seni senden tanımayı istiyorum ve umuyorum.Bu merakımı yadsımayacağın dileklerimle,daha iyiye,daha güzele;umutla sevgi ile.
Yasemin Yilmaz Hayta { 04 Eylül 2008 07:11:58 }
Sevgili PINAR,
Ancak bu kadar guzel kaleme alinabilir ucus anilari....Iyiki Birgende kalmissin,son anda bana uyup Noble Air e gecseydin standart ucuslarda boyle enteresan anilari yasamamis olacakin,bizde bunlari okuma zevkinden mahrum kalacaktik
Devam et Pinar,bekliyoruz.
Seni cok tebrik ederim.
Arzu Sarıkaya { 01 Eylül 2008 05:44:32 }
Pinar''cim cok guzel olmusssss. Ancak bakabildim valla. Devam lutfennnnn,,, Ahh ahh maziii, burnumun direği sızladı
Aşkın Fırat Altınok { 21 Ağustos 2008 13:09:06 }
Pınarcığım senin ilk zamanların, benim olmadığım günleri anlatmışsın.
Ama inan ki ben de bu uçuşta seninle uçmuş gibi oldum (aradan yıllar geçmesine rağmen).
Çok başarılı ve çok sürükleyici bir yazı okudum. Senin ile gurur duyuyorum. Benim sevgili dostum.
Başarı ve Mutluluklarının daimi olması ve kalbinde küçük de olsa bir yer işgal etmem dileği ile sevgiyle kal mutlu kal.
Pınar Kılıç { 08 Ağustos 2008 08:29:16 }
sevgili adaşım ve meslektaşım....Bir uçuş ancak böyle güzel tasvir edilir..Aynı uçuşu bende yaptım mübalasız aynı ....ekip türk ekibiydi sadece..gerçekten tebrikler.Ogünlere döndüm.Hala havacıyım.Ve her anını duyumsayarak yaşayan tüm havacılara sevgiler saygılar...
Gülümser Eren { 04 Ağustos 2008 07:46:54 }
Çok değerli eski Kabin Amirim ve arkadaşım Pınar,
yazını keyifle ve heyecanla okudum,yazı üslubun ve anlatımın tek kelimeyle harika.
buna benzer bir anım benimde oldu Nijerya Lagos - Cidde arası seferde benzer duyguları yaşadım ve bana o günleri tekrar yaşattığın için teşekkürler. kendi adıma; o zaman ( evimizden uzak,ilkel yaşantıyı görmek ve yaşamak ) bu anıları yaşarken belki mutsuz ve üzüntülü olabiliriz ama bize gelecekte hayat felsefemize çok şeyler kazandırdığı düşüncesindeyim.
Heyecanla ve sabırlızlıkla yazılarının devamını bekliyorum.
Sevgiler ve saygılar,
Gülümser Eren



Diğer Sayfalar: 1. 2.

 

Yorum Yazın



KalınİtalikAltçizgiliLink  
Simge Ekle

    

    

    

    







Türbülans vakaları iklim değişikliği etkisi mi?
Dünyanın gözü kulağı Ortadoğuda: İran-İsrail gerilimi tırmanıyor.
İsrail, Gazze'de yardım konvoyunu hedef aldı: Biri Avustralyalı 7 kişi öldürüldü
DEVLET-ULUSTAN FEDERASYONA, ekitap
Dünyada altın madenciliği nasıl yapılıyor, kazalar ne kadar yaygın?

"ALO NACİ, BURASI PARİS: HALK CEPHESİ KURULUYOR DUYDUN MU?"
Norveç, İrlanda ve İspanya Filistin'i tanıma kararı aldı.
AFP'den SADAT iddiası: Nijer'e bin paralı asker gönderildi.
Yeni Kaledonya'da neler oluyor?
Rusya: İngiltere'ye ait hedefleri vurabiliriz

Türkiye'de açlık sınırı 20 bin TL'ye dayandı
Tayland esrarı yeniden yasaklıyor.
İstanbul kirada Avrupa’nın lideri
Türkiye AB’nin 6 milyar Euro mülteci yardımını nasıl harcadı, AB Sayıştayı’nın eleştirileri neler?
Yoksulluk sınırı bir yılda 24 bin TL arttı.

Fahri Kiamil
İki annenin başlattığı akıllı telefon karşıtı hareket çığ gibi büyüdü
Afganistan'da onlarca arkeolojik alan buldozerle yıkılarak yağmaya açıldı.
Franz Kolschitzky: Viyana Kuşatması'ndan Kalan Kahveleri Değerlendiren Girişimci
Kış güneşi arayan Britanyalıların adresi Türkiye

"İNEK BAYRAMI" ekitap
Dünya tarihini şekillendiren 6 içecek türü
Taş Kağıt Makas Oyunu (Jan Ken Pon)
"DUHOK KONUŞUYOR" ekitap
ENTERNASYONAL

KİBİRLİ GÜÇ ZEHİR - ERDEMLİ BİLİM PANZEHİR
KARARLILIK - KİŞİSEL ALTYAPI
TARİHSEL KİŞİLİK
TARİHSEL İNSAN
SÜREÇ VE TARİHSEL ÖZNE

'Yeşil İslam' Endonezya'yı iklim çöküşünden kurtarabilir mi?
İsviçreli kadınlar AİHM'de görülen iklim değişikliği davasında zafer kazandı.
Yorgun dünya artık yavaş dönüyor
Avustralya’daki dev yosun ormanlarını yapay zekâ koruyor
2023'te sıcaklık rekoru kırıldı

Apple otomobili ABD'de üretime bir adım daha yaklaştı.
Yaşgünün Kutlu Olsun James Webb Uzay Teleskobu
Su ve deterjan olmadan çalışan bir çamaşır makinesi
Akıl okuyabilen robot tasarladılar
Sanal Gerçeklik, Artırılmış Gerçeklik , Metaverse, Sanal Uzay Nedir?

Beynimiz uykuda geleceği tahmin etmeye çalışıyor.
Bilim insanı Matthieu Juncker ekosistemi gözlemlemek için ıssız adada 8 ay tek başına kalacak.
Beynine çip takılan kişinin düşünceleri 25 dakika boyunca okundu.
14 Mart Pi Günü, Günün Kutlu Olsun Pi !
Tüm canlılar için en ideal sıcak

İstanbulluların %44'ü kıt kanaat geçiniyor
Türkiye artık yabancılar içinde ucuz değil…
2023'te 282 milyon insan açlık yaşadı.
Servet dağılımı adaletsizliği: Türkiye'de %1’lik kesim servetin %40’ını alıyor
BM Raporu: İsrail'in Gazze'ye yönelik saldırısında soykırım suçu iddiası

GÜZİN'LE
GEÇİTKALE'DEN GELİYORDU...
GENÇ BİR YAZARA BİRKAÇ TAVSİYE
DEĞİŞİYOR, YOKSULLAŞIYOR
“KİRAZ ZAMANI” SERÇELER, KİRAZ AĞACIMIZ, RAZZİA

Çarpık Eğitim
Ziyafet
Kim Aptal, Kim Akıllı
SİVAS
SAMSUN

Mimar Sinan: Bir Dehanın Yükselişi ve Osmanlı Mimarisinin Zirvesi
İskandinav Göçleri ve Vikinglerin Avrupa Üzerindeki Etkisi
Hümanizm Nedir?
Osmanlı’da kahve kültürü, Osmanlı’da kahve isimleri..
Amerika’da Ayrımcı Politikalar ve Siyahi Mücadele Tarihi


kose yazarlari En Cok Okunanlar
Son 30 günde en çok okunanlar
En Cok Okunanlar










Basa git