A Yorum
  Acilis Sayfasi Yap Sik Kullanilanlara Ekle  

   
A yorum Kurum
iletisim
login
yayin ilkeleri...



yazi dizileri

Yazı karekteri : (+) Büyük | (-) Küçük

Bir Okulun Yeniden Doğuşu

Kategori Kategori: Hizan Köy Masalları | Yorumlar 11 Yorum | Yazar Yazan: Deniz Günal | 26 Nisan 2008 03:32:25

Ağılözü İlkokulu'nun onarılışının küçük öyküsünü okuyacaksınız. Dağların tepesinde yıkık dökük bir okulun, emekle, sabırla, küçük eller büyük umutlarla bir eğitim öğretim yuvasına dönüşmesinin öyküsünü... Ve biliyor musunuz bu daha bir başlangıç! Yoksun, uzak köylerde yıldızlar gibi ışıyan bütün öğretmenlerimize selam olsun!

Oğul ömrün uzun ole, ömrün uzun, toyun güzün ole
Saçın sakalın ağare oğul, su gibi beğtın ağ ole

Şeri şeytandan, kuri buhtandan korunesen
Uğurlu kedemli olesen, yokluh görmiyesen oğul
Yiddi kat şaran altın tahesen

Üzün güle oğul, üzün ağ ole, yer gök imdadan gele
Men sendan raziyem, Allah da senden razi ole


Sekiz Kırık Sıra Sekiz Kırık Masa


Altın taste yoğurdum
Dert içinde boğıldım
Ane belın büküle
Gam için mi doğırdın?


Köye üçüncü gelişimde eşyalarımı, yatağımı, yorganımı, yiyeceklerimi de yüklenmiştim. Yerleşecektim artık. Akşamüstü vardım. Bütün gece çalıştım, evimi temizleyip olabildiğince yerleştim. Heyecandan uyudum mu uyumadım da uyuduğumu mu hayal ettim anlamadım.
Günün ağarmasıyla birlikte cıvıldamalar duymaya başladım. Kuşların değil benim öğrencilerimin sesiydi. Öyle heyecanlıydım ki. Köyü, kaldığım lojmanı, okulun sefil halini bıraktım bir yana, öğretmenliğimin ilk gününün tadını çıkarmaya karar verdim.

Çay demleyip, kahvaltımı yaptım. Gece özenle ütülediğim gömleğimi, pantolonumu giydim, aynanın karşısında kravatımı titizlikle bağladım. Yeni ayakkabılarımı da giyip sevinçle dışarı çıktım. Öğrencilerimi ilk kez görecektim.

Çok güzel bir bahar havası vardı. Çocuklar lojmanın sağ tarafında kalan, köyün tek düzlüğü olan yolda oyun oynuyorlardı. Demir kapıyı kapatırken alışkın olmadığımdan biraz sert kapatmışım. O sesle hepsi olduğu yerde dondu kaldı. Ürkek bakışlarla bana döndüler. Sonra kafalarını öne eğip çağırmamı beklediler.

Önce alçak sesle bir deneme yaptım, boğazımı temizledim, derin bir soluk alıp bağırdım.

Çocuklar buraya gelin!

Sanırım biraz detone oldum. Sesim cümlenin sonuna doğru kısıldı, ben bile zor duydum. Ama onların çocuklar dememle bana doğru koşturması bir oldu. Onları nasıl karşılamalıydım bilmiyordum. Okulun ilk günüydü.

Hadi sıraya girin! İstiklal Marşı okuyacağız.

Tıpkı çocukluğumda bizim de yaptığımız gibi itişerek öne geçme yarışına tutuştular. Sesimi yükselttim.

Rahat durun! Küçükten büyüğe sıraya girin!

Biraz doğru biraz yanlış girdiler sıraya. Okula gelen on iki öğrencimle İstiklal Marşı okuyacaktık. Ses vermem gerekiyordu. Biraz çekiniyordum.

Korkmaaa sönmeeeezz…..

Yine yarısı iyi, yarısını kendimin bile duymadığı kısılmış bir ses çıktı. Toparladım kendimi.

Hadi çocuklar. Bir, iki, üç!

Korkmaaa…. Sönmeeeez ……….

….. Bu……… Bu…………………..

Tam bir düşkırıklığıydı!

Üç büyük çocuk, doğru yanlış biraz söylüyorlar, diğerlerinde çıt yok. Utandıklarını düşündüm.

Tekrar ses veriyorum herkes söyleyecek.

Bu kez güçlü, güvenli bir sesle kurallarına tam uygun ses verdim.

Sonuç?

Yine düşkırıklığı!

Birbirinden farklı başlayıp farklı hızlarda, vurgularda giden üç çocuk ve sessiz, şaşkın, kıpırtılı diğerleri.

Anlamıştım. Bilmiyorlardı. Eğer İstiklal Marşını öğrenmemişlerse gerçekten bir şeyler öğrenmiş olabilirler miydi?

Derse girdik. Önce kendimi tanıttım. Tek tek adlarını sordum. Alışkın olmadığım adlar vardı. Sağbatullah, Gaybetullah, Maşallah. Onlara yaka kartı taktım unutmayım diye. Okuma bildiklerini düşünerek, kendime de taktım. Yine yanılmışım. O üç çocuktan başkası okuma yazma bilmiyordu. Ayşe, Meryem, Maşallah.

Şaşkındım. Birinci sınıf beşinci sınıf hepsi aynıydı. Tekrar tekrar okumalarını istedim ama olanaksızdı. Harfleri bile tanımıyorlardı.

Yıkılmıştım. Oturacak bir yer aradım. Benim için bir masa ve iskemle yoktu. Gelmeyen öğrencilerden birinin yerine oturup şöyle bir sınıfa baktım.

Sekiz kırık sıra, sekiz kırık masa, okuma bilmeyen dokuz öğrenci. Okula gelmeyen sekiz öğrenci, belki kaydı bile olmayan başkaları.

Çocuklar arkadaşlarınız okula niye gelmedi?

Uzun bir sessizlik oldu. Sabırla bekledim.

Onları hayvanlara göndermişlerdir,
dedi Maşallah sonunda.

Kalktım çaresizlik içinde sınıfta dolanmaya, çocuklara sorular sormaya başladım. Daha önce neler öğrenmişler, neler yapmışlar anlamaya çalıştım. Çoğu Türkçe bilmiyordu. Bilenler yarım yamalak Türkçeleri ile bana anlatmaya çalıştılar. Üç saati böyle geçirdim. Anlattıklarına inanamıyordum. Bu kadar ihmal edilmiş olabilirler miydi?

Ben de mükemmel değildim. Daha öğretmenliğimin ilk günüydü, beş sınıf bir arada okutacaktım. Okulda kitap yoktu, telefon yoktu, aldığım üniversite eğitimi beni anadili başka olan çocuklara öğretmenlik yapmam için hazırlamamıştı.

Öğle yemeğine gönderdim çocukları. Ne yapmam gerektiğini düşünerek okulun çevresinde bir saat dolaştım. Öğle yemeğinden yedi çocuk döndü.

Çocuklar diğer arkadaşlarınız nerede?

Öğretmenim, onların evde işleri oluyor, hep bu kadar gelirler okula.

İnanamadım. Çocuklar mutlaka yanlış anlamışlardı.

Hadi defterlerinizi açın.

Hiç birinde defter yoktu. Sonunda çıldıracaktım galiba.

Pekala hepiniz eve. Bütün arkadaşlarınıza söyleyin. Yarın temiz, önlüklü olacaksınız. Kalemlerinizi, defterlerinizi çantanıza koyup geleceksiniz. Hepiniz geleceksiniz. Hayvanlara gitmek yok.

Dersi bitirmiştim ama ben de bitmiştim.



Bir Yıldız Doğuyor

Bi ay doğdi kenarsız
Niye beni kınersız
Ele bi ah çekerem
Ateşımdan yanersız

Köye yerleşmiştim. Odunluğun yanındaki evime. Elektrik bir vardı bir yoktu. Geceleri korkuyordum. Suyum yoktu. Okulun önündeki çeşmeden alıyordum. Telefonum yoktu. Annemi, kardeşlerimi merak ediyordum. Birine bir şey olsa haberim bile olmayacaktı. Her gün dersten sonra köyün en yüksek tepesine çıkıyordum, bir saat yürümem gerekiyordu ama cep telefonum bir tek orada çekiyordu.

Alışamıyordum.

Çocuklarım okuyup yazamıyordu. Bir çoğunu her sabah kapı kapı dolaşıp evlerinden almam gerekiyordu. Yoksa hayvan otlatmaya gönderiyorlardı. Önceleri rica ediyordum, ikna etmeye çalışıyordum. Baktım olacak gibi değil, tehdit etmeye, kızmaya başladım.

Okul zaten yıkıktı. Yerler toprak, camlar, sıralar kırık. Okula bile benzemiyordu. Bu sefil ortamda onlara nasıl bir şeyler öğretecektim?

Karamsarlığım çaresizliğe dönüşmüştü.

Kaçıp gidemezdim. Öğretmen olmuştum. Annem sevinçten havalara uçmuştu. Başka yere tayinim çıkmıyordu. Burada kalacaksam hakkını vermem gerekiyordu.

Çocuklarla birlikte düşünmeye başladım. Ne yapabilirdik?

Süsleyerek güzelleştirmeye çalıştık okulumuzu. Çirkin bir insanı süsleyerek güzelleştirebilir misiniz? Yıkık dökük bir okul da güzelleşmiyordu.

Defalarca temizledik, her türlü düzenledik. Bir türlü olmuyordu. Karar verdim. Kırık olan her şeyi onaracak, yıkık olan her şeyi yeniden yapacaktım. Ama nasıl?

Tam otuziki yıldır odunluk olarak kullanılan müdür odasını bilgisayar sınıfı yapmaya karar verdim. Çocuklar çok güldüler. Sevindiler mi eğlendiler mi anlamadım.

Sınıfı da onaracaktım. Duvarlara tavana badana yapacaktım, delikleri kapatacaktım, yerlere ne yapacaktım bilmiyordum ama bulacaktım bir yolunu. Sağlam, temiz, şirin bir okulum olacaktı.
 
Köylülerden yardım istedim. Hepsi okulu onaracağıma çok sevindi. Ama hepsinin çok işi vardı. Birbirlerinin üstlerine atmaya başladılar. Hiç birinden bir daha yardım istememeye yemin ettim.

Büyük bir onarım işi bekliyordu beni ama işten de çalışmaktan da korkmam. Köyde büyüdüm, beş yaşımda başladım çalışmaya, tarlaya gittim dedemle, bahçede anneme yardım ettim. Babam inşaat işçiliği yapardı, köyde ne tür inşaat işi olsa ona gelirlerdi, ben de yardım ederdim. İnşaat işinden anlıyordum yani.

Çocuklarla sıraları dışarı taşıdık. Delikleri, çatlakları kapatmakla başladım onarıma. Çocuklara ders anlatıyor, ödevlerini veriyor, sonra sınıfa kendi ödev alanıma dönüyordum. Havalar güzeldi neyseki, dışarda ders yapmak hoşlarına gidiyordu.

Okulumun tavanı bildiğiniz tavanlardan değil, çok ilginç bir yapısı var. Badanası çok zor oldu. Üç gün sürdü. Gözlerime kaçan kireç geceleri uykusuz bıraktı beni. Tavan bittiğinde boynum tutulmuştu. Bir hafta kendime gelemedim. Ama sınıfım aydınlanmaya başlamıştı.

Geceleri elektrik olduğu sürece devam ettim badanaya, uzun sürdü yine de. Çocuklardan başka yardımcım yoktu, onların da gücü yetmiyordu. Hem onların okuması gerekiyordu. Eğitim öğretime şehirdeki çocuklardan daha çok gereksinimleri vardı.

Kaba iş bitince sıra ince işlere geldi. Yeni sıralar getirdim ilçeden. Üstlerine mavi örtüler aldım, camlara pembe perdeler taktım. Pullu balıklarla haftanın günlerini, simli renkli kelebeklerle tarih ve mevsim şeritlerini yaptım. Rengarenk oldu sınıfım, çocuklarımın gözleri ışıldamaya başladı.

İlçe esnafı bana çok destek olmuştu. Onların sayesinde bilgisayar sınıfımız için karo buldum. Ama sonbahar yağmurlarının azizliği tuttu, köy dolmuşlarının yolunu mahvetti. Dolmuş köye üç km uzaklıkta yükünü indirip kaçınca, karoları öğrencilerimle beraber tek tek taşıdık okula.

İlk kez karo döşeyecektim nasıl yapacağımı bilmiyordum. Zeminin uygun olmadığını anlamam uzun sürmedi. Ağılözünün yolları gibiymiş. Odunlar için farketmemişti elbette. Kırıp yeniden beton atmam gerekti. Kırmak sorun değildi ama çimento yoktu. İlçeye gitmeden çimentoyu getirtemezdim. Ben de haftada ancak bir kez inebiliyordum.

İlçede çimento bulamadım. Bitlis’e gidip almam gerekti. Bu arada köy yolu kapandı. Ne oldu nasıl oldu anımsamak bile istemiyorum artık. Benim meşhur çimentolarım sonunda köye geldi.

Bu kez, farkettim ki kum da yoktu. Bezmiştim ama pes edemezdim. Süngümü düşürüp köylülere gittim. Köye beş kilometre uzaktaki dereden katırlarla kum getirdik. Üstümden büyük bir yük kalkmıştı. Artık her şeyi tek başıma yapabilirdim.

Beton yapmak ne zormuş meğer. Köyde su şebekesi yoktu ki. Öğrencilerim arasında büyük olanlar kovalarla çeşmeden su getirdiler. Betonu karıştırmaktan kollarım koptu ama sonunda oldu. Öğrencilerim karoları taşıdı ben döşedim. Bitti! Odunluktan bir bilgisayar sınıfı çıktı. Çok ama çok güzeldi. İçim içime sığmıyordu. İçeri girmeye kıyamıyorduk. Kapıdan gururla bakıyorduk bilgisayar sınıfımıza.

Ama elektrik sorununu çözemiyordum bir türlü. Anlamıyordum ki elektrikten. Israr ediyordum yalnızca, inat ediyordum. Birkaç gece sigortaları attırdım, köyü elektriksiz bıraktım. Olmuyordu. Tüm emeklerimiz boşa gitti diye düşünürken bilgisayar odasını kitaplık yapmaya karar verdim. Elimde yirmi sekiz tane kitap vardı. İlçeye gidip marangozdan eski giysi dolabı aldım. Kitaplarımızı dizdik, içinde kayboldular adeta. Gülsem mi ağlasam mı bilemiyordum.

Bu arada YAŞASINNN!!! köye su geldi. Sabahları evimin musluğundan akan suyla yüzümü yıkamak, Tanrım, ne büyük bir zevkti. Evet, bu bir zevkti!

Artık ayağım alışmıştı her Cuma mutlaka ilçeye iniyordum. Türk Telekom’u kendime kapı yapmıştım. Mesaileri bitmeden yetişmek için araba çağırtıyordum. Muhabbetlerini çok sevdiğimden değil. Okuluma yani evime telefon bağlatmaya çalışıyordum. Yalnızca iki kişi çalışıyordu.Onlar da bu çok sayıda köyü olan ilçenin işlerine yetişemiyordu. Her defasında köyün birindeki bir arızaya gitmiş oluyorlardı. Diyorum ya. Israr ediyordum, inat ediyordum. Bekliyordum. Bazan biri dönüyordu ama ilgilenmiyordu benimle.

Bir gün bizim köyün tepesinde gördüm onları. Bakım yapmaya gelmişler. Koşarak gittim. Yalvarmaya başladım.

Ne olur, benim okuluma da hat çekin.

Ne dedimse olmaz dediler. Ağlayarak döndüm. Yarım saat sonra kapımı çaldı biri, dayanamamış. Kabloyu getirmiş, telefon direğinden eve hat çekti. Şimdi, bir tek ilçeye gidip kağıtları imzalamam kalmış. Hemen ertesi gün indim ilçeye, içimde bir sevinç bir sevinç’. Tam bir ay kimseye ulaşamadım. Ama umutluydum. O kablo evime çekildi ya, artık bağlanması an meselesiydi. Her gün her saat alıcıyı yokluyordum. Çıt yoktu. Sonunda kabloyu çeken adamı yakaladım masasında.

Hoca! Sen o gün ağlayarak dönünce içim cız etti. Boş kablo çektim sevinesin diye.

Aylardır boş kablodan ses beklemişim! Yaşadığım kırıklığı, öfkeyi anlatmama gerek var mı? Meğer bir bebekmişim ağzıma yalancı emzik vermişler. Gençmişim, cahilmişim aldatılabilirmişim. Bir dağ köyünün öğretmeniymişim, oyalanabilir mişim.

Kendimi toparlayıp ile gittim. Şikayet dilekçesi yazıp verdim. Bir şikayet dilekçesi de Ankara’ya gönderdim. Çok geçmedi. Bir akşam evime şirketin bölge şefi geldi. Her şeyi hazırlamış, kağıtlar yanında. Telefonum bağlandı. Elime fırsat geçti ya, kullandım elbette.

İnternet de istiyorum!!!

Adam bana bulmuş da şımarmışım gibi baktı, ama bir kaç gün sonra ilçeye gidince, İnternet’i de bağladılar.

İşte hayatımın dönüm noktası budur. Öğretmen oluşum değil. Bitlis’e varışım değil. Yıkık bir okulda bir dağ başında Türkçe bilmeyen çocuklara öğretmenliğe başlayışım değil.

Ava Berham dağlarının tepesinde, korkulu yalnız gecelerimde, öğrencilerime bakarak yaşadığım çaresizliklerin en koyu deminde, dünyaya ulaşabileceğim, dünyayı benim yapacak bir yıldız doğmuştu.

Hayata gözlerimi yeniden açmıştım.

Elektrikler kesilmediği sürece elbette.



Facebook'ta paylaş   |   Twitter'da paylaş


 | Puan: 10 / 2 Oy | Yazdırılabilir SayfaYazdır

Yorumlar

ŞENGÜL YENİÇERİ { 29 Eylül 2008 10:33:17 }
hepimiz toz pembe hayallerle mezun oluruz üniversiteden.sanırızki kırmızı halılar önümüze serilecek.artık herşey kolay gibi gelir.ama çok azımız şanslıdır.değerli öğretmenim.mücadalene,iyimserliğine hayran oldum.ben de öğretmen çocuğuyum.ama eczacı oldum.bizim işler de her zaman iyi gitmez.biz de mutsuz ,sorunlu insanlarla ilgileniriz.ama senin işinin güzel tarafı çocuklar.o masumiyet.o beklenti.seni motive eden de bu olmalı.yoksa verilen maaşın yetersizliğini ben bilirim.zaten o iş de para için yapılmaz.dualarım seninle.umarım öğrencilerin çok başarılı olur.
Edip CEYHAN { 29 Nisan 2008 20:51:44 }
Güzel yorumlarınız ve desteklerinizin beni bi,r çocuk gibi mutlu ediyor, desteğiniz için çok teşekkürederim.

Annecim sana ne desem bilemiyorum, seni çok özledim :)
Leyla Akkuş { 29 Nisan 2008 09:12:17 }
İnanın azminiz gördükçe burada daha çok hırslanıyorum. Bu kent yaşamında insanların bir dünya istekleri artık bana şımarıklıkmış gibi geliyor.
Çalışmalarınızı hayranlıkla ve gururla okuyorum.
Ellerinize sağlık
Görüşmek üzere
nebahat { 28 Nisan 2008 18:10:30 }
edip hocam çok azimlisin.
insan en zor şartlarda bile yazdıklarını okuduğu an ben öğretmenim, başarırım elbet diyor.azmin ve yaşadıkların insana kim olduğunu ve ne yapması gerektiğini anlatıyor zaten
makbule { 28 Nisan 2008 09:48:57 }
İnsan istesin yeterki azmin sabrın emeğin muhakkak bir karşılığı olacaktır ve doğrusuda budur.Ama ne yalan söyliyeyim ben hayatımda edip ceyhan öğretmenim kadar inatçı ve azimli birini daha tanımadım.Dilerim tüm öğretmenlerimize öğretmen adaylarına ve herşeyi ben bilirim ben yaparım diyerek aslında hiç ir şey yapmayanlara gerçek bir örnek olur .Edip öğretmenime bir soru sorabilirmiyim ?.Bunca emekten sonra dünü bugünü kıyaslarsak sonuç ne dir bunu merak ediyorum .Sonsuz sevgi ve saygılarımla... kırşehir. 28.04.2008
nazan soyer { 28 Nisan 2008 05:11:52 }
bıraz bıruk, bıraz huzun ve cok buyuk gurur duyarak okudum satırları..
butun ımkanlara ragmen okumayan ve butun ımkanlara ragmen okul begenmeyen ogretmenlere ornek olsun...
emegınıze ve yuregınıze saglık...
saba { 27 Nisan 2008 11:01:17 }
Ilkokulun birinci sinifinda bogmaca olup, 20 gun okuldan uzak kaldigimda, ogretmenim Gungor hanim ve sinif arkadaslarimin yazdiklari mektuplar gunlerimi doldurmustu. Gungor ogretmeni hep sevgiyle hatirliyorum.

Bizim icin ozel bir seyler, yapilmasi gerekli olandan fazla bir seyler yapildiginda bunu hic unutmayiz.

Edip ogretmeni de, Meryem, Ayse, Masallah ve obur cocuklari hicbir zaman unutmayacaklar, yillar sonra hep sevgiyle anacaklar.

Sevgili Deniz, Edip ogretmenin kisiliginde, umutlu, kararli, caliskan ve sevgi dolu her genc ogretmenin sesi oluyorsun Bitlis Hizan masallarinda.
Ahmet Esen { 27 Nisan 2008 09:56:04 }
Sevgili hocam,

Elinize, göznurunuza sağlık.
haluk eris { 26 Nisan 2008 20:25:07 }
sayin dostum bedri rahmi eyuboglu yasasaydi sizi erenlere katardi...yolunuz acik gazaniz mubarek olsun...
Osman Gulseven { 26 Nisan 2008 15:36:03 }
Sayin ogretmenim calismalarinizi takdir ve hayranlikla izliyorum. Bu koylulerin okuma bilmeyen cocuklarini adam etmek icin o kadar ugrasirken onlarin size sirtini donmesi beni sinirlendirdi. Dag basinda sigir gutmekten tezek yakmaktan baska ne isleri varsa artik. Yaziniz guzel olmus. Sizde ki sabir ben de yok. Bana telefon yerine bos kablo baglamis olsalar yeri yerinden oynatirdim... Neyse kolay gelsin,
Diğer Sayfalar: 1. 2.

 

Yorum Yazın



KalınİtalikAltçizgiliLink  
Simge Ekle

    

    

    

    







Türbülans vakaları iklim değişikliği etkisi mi?
Dünyanın gözü kulağı Ortadoğuda: İran-İsrail gerilimi tırmanıyor.
İsrail, Gazze'de yardım konvoyunu hedef aldı: Biri Avustralyalı 7 kişi öldürüldü
DEVLET-ULUSTAN FEDERASYONA, ekitap
Dünyada altın madenciliği nasıl yapılıyor, kazalar ne kadar yaygın?

Gazze'de savaş hukukunu ihlal etmiş olabilecek 6 İsrail saldırısı.
MİLLİLER DE
YENİDEN UMUD IŞIĞI
"ALO NACİ, BURASI PARİS: HALK CEPHESİ KURULUYOR DUYDUN MU?"
Norveç, İrlanda ve İspanya Filistin'i tanıma kararı aldı.

Türkiye'de açlık sınırı 20 bin TL'ye dayandı
Tayland esrarı yeniden yasaklıyor.
İstanbul kirada Avrupa’nın lideri
Türkiye AB’nin 6 milyar Euro mülteci yardımını nasıl harcadı, AB Sayıştayı’nın eleştirileri neler?
Yoksulluk sınırı bir yılda 24 bin TL arttı.

Fahri Kiamil
İki annenin başlattığı akıllı telefon karşıtı hareket çığ gibi büyüdü
Afganistan'da onlarca arkeolojik alan buldozerle yıkılarak yağmaya açıldı.
Franz Kolschitzky: Viyana Kuşatması'ndan Kalan Kahveleri Değerlendiren Girişimci
Kış güneşi arayan Britanyalıların adresi Türkiye

"İNEK BAYRAMI" ekitap
Dünya tarihini şekillendiren 6 içecek türü
Taş Kağıt Makas Oyunu (Jan Ken Pon)
"DUHOK KONUŞUYOR" ekitap
ENTERNASYONAL

Niyetime İlham
KİBİRLİ GÜÇ ZEHİR - ERDEMLİ BİLİM PANZEHİR
KARARLILIK - KİŞİSEL ALTYAPI
TARİHSEL KİŞİLİK
TARİHSEL İNSAN

'Yeşil İslam' Endonezya'yı iklim çöküşünden kurtarabilir mi?
İsviçreli kadınlar AİHM'de görülen iklim değişikliği davasında zafer kazandı.
Yorgun dünya artık yavaş dönüyor
Avustralya’daki dev yosun ormanlarını yapay zekâ koruyor
2023'te sıcaklık rekoru kırıldı

Apple otomobili ABD'de üretime bir adım daha yaklaştı.
Yaşgünün Kutlu Olsun James Webb Uzay Teleskobu
Su ve deterjan olmadan çalışan bir çamaşır makinesi
Akıl okuyabilen robot tasarladılar
Sanal Gerçeklik, Artırılmış Gerçeklik , Metaverse, Sanal Uzay Nedir?

Otizmin arkasından Neandertaller çıktı.
Beynimiz uykuda geleceği tahmin etmeye çalışıyor.
Bilim insanı Matthieu Juncker ekosistemi gözlemlemek için ıssız adada 8 ay tek başına kalacak.
Beynine çip takılan kişinin düşünceleri 25 dakika boyunca okundu.
14 Mart Pi Günü, Günün Kutlu Olsun Pi !

Haberleri takip etmeyenlerin sayısı artıyor…
İstanbulluların %44'ü kıt kanaat geçiniyor
Türkiye artık yabancılar içinde ucuz değil…
2023'te 282 milyon insan açlık yaşadı.
Servet dağılımı adaletsizliği: Türkiye'de %1’lik kesim servetin %40’ını alıyor

"RAHATI KAÇAN" ADAM
GÜZİN'LE
GEÇİTKALE'DEN GELİYORDU...
GENÇ BİR YAZARA BİRKAÇ TAVSİYE
DEĞİŞİYOR, YOKSULLAŞIYOR

Çarpık Eğitim
Ziyafet
Kim Aptal, Kim Akıllı
SİVAS
SAMSUN

Mimar Sinan: Bir Dehanın Yükselişi ve Osmanlı Mimarisinin Zirvesi
İskandinav Göçleri ve Vikinglerin Avrupa Üzerindeki Etkisi
Hümanizm Nedir?
Osmanlı’da kahve kültürü, Osmanlı’da kahve isimleri..
Amerika’da Ayrımcı Politikalar ve Siyahi Mücadele Tarihi


kose yazarlari En Cok Okunanlar
Son 30 günde en çok okunanlar
En Cok Okunanlar










Basa git