Bu şiir Ağılözü köyüne yazılmıştır. Ağılözü'nde yaşayan insanları tanıma, yaşamlarından küçük hikayelere ses olma olanağını buldum. Yüreklerini, yemeklerini, dağlarını, sularını sevdim. Yoksulluklarının, alabildiğine zor hayat koşullarının içinde dimdik duruşlarına, dürüstlüklerine tanık oldum.

Eğer Kürtçe konuşabilseydim ya da onlar Türkçe konuşabilseydi, ve biraz daha zamanım olsaydı annelerden, kocaannelerden, dedelerden kendi sözcükleri ile kimbilir ne hikayeler dinlerdim. Belki bir gün!

hüzün çiçekleri

 

 

koca bir avuç tohum saçılmış 

küçük, sert kabuklu, özleri ak tohumlar

toprağı sert, suyu berrak, etekleri zorlu dağlar üzerinden yuvarlanmış

kimi tutunmuş, filizlenmiş; güçlüymüş, güzelmiş

kimi dayanamamış, yem olmuş kurda kuşa

kimini yel almış savurmuş uzaklara

 

kalanlar ....  düşle hayat arasında

yaylayla dere,  çileyle çile

baharla kış, sütle toprak

ve iki dua arasında

hüzün çiçeği olmuş

tüketmeye durmuş ömrünü

 

yolları toprak, evleri toprak, elleri toprak

yüzleri yeni doğan gün, yüzleri sert esen yeller, güneş

gözleri kayan yıldız, bakışları gece

elleri toprak, yürekleri toprak,

yatakları toprakmış

 

hüzün çiçekleri tarlada beyaz bir eşşeğe saman yüklüyor

hüzün çiçekleri dağlarda keçileri bekliyor, güneş batıyor, dağlar kızarıyor

hüzün çiçekleri keçileri sağıyor, etekleri, rengarenk başörtüsü uçuşuyor

hüzün çiçekleri dikenli mor çiçekli

 

hüzün çiçeği asker

hüzün çiçeği eşkiya

hüzün çiçeği gelin

hüzün çiçeği ana

 

Huri:

hiç bir şey yaşamamış hiç bir şey görmemişim

ne acısını bilirim ne tatlısını

çocuktum evlendim, bu dört duvar arasında doğurdum, doğurdum, doğurdum

doğurdum, doğurdum

doğurdum, doğurdum

doğurdum

hepsi de büyüdü, çoğu gitti

çok şükür öleni olmamıştır

 

Delal:

doğup da solumayanı, kırkı çıkmadan göçeni saymaz anam

 

Huri:

saymam

çile çektiresi olan doğar

çilesi olan yaşar

 

hep erken kalkmış

ekmek yapmış tandırda yemek yapmış

çeşmeden su almış, çamaşır yıkamış, süt sağmış,

peynir mayalamış yoğurt

bebelerini yedirmiş, giydirmiş

toprak damda kar küremiş

 

hep erken kalkmış

kışa odun, hayvanlara saman,

eve buğday, pazara bal

duvara sıva, çocuklara papuç, cepte tütün

tarlada, dağda, derede, bahçede

kimi de dağlarından uzaklarda amele

 

ölme vakti gelince, bir çığlık, bir ağıt

omuzlarda bir beyaz bulut,

bir toprağına geri dönermiş bir göğüne

solmuş bir hüzün çiçeği için ölmek

ince bir dere gibi akan zamanın şırıltısını dinleyip

dağları yalayan yel gibi hiç bitmeyen insanın çilesini unutmakmış

ama

öyle bir saçılmış ki tohumları

dere bıksa akmaktan

yel yorulsa esmekten

hüzün çiçeklerinin hikayesi bitmezmiş