İlkokulda kitap okumayı, bilhassa hikaye kitaplarını çok severdim. En favorilerim arasında Ömer Seyfettin’in hikayeleri vardı. Hatta büyük bir zevkle bütün hikayelerini okumuştum. Bana en çok etki eden hikayelerden biri TOPUZ’du. Bir diğer hikaye ise bana çok dokunan DİYET idi. Okurken çok duygulanmıştım. Koca Ali, çeliğe çifte su veren ender bulunan bir kılıç ustasıydı. Elleri onun için çok önemli uzuvlarıydı. Tek başına dükkanında yaşayan bir çelik ustasıydı.

Ömer Seyfettin’in bu hikayeyi anlatış şekli itibariyle o kadar akıcı bir üslubu var ki, kendimizi hikayenin içinde bulurduk. Bir bakıma hikayeyi yaşarsınız okurken.
Ömer Seyfettin gibi Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın da Heybeliada’da yaşayıp, bazı eserlerini burada yazdığını biliyoruz. Ödüllü edebiyatçı Orhan Pamuk da bu adada oturur.

Cumhuriyetin ilk yıllarında Yahya Kemal’in aktif rol oynadığını biliyoruz. İlk diplomatik faaliyeti LOZAN görüşmelerine katılmasıyla başlar. Daha sonra Suriye sınır çalışmalarında görev alır. Sonraları Polonya’ya büyükelçi olarak atanmış değerli bir edebiyatçımızdır. Biz hep "Sessiz Gemi" adlı şiirinde Yahya Kemal Beyatlı’nın ölümü anlattığını düşünürüz. Ancak bu şiir, Heybeliada’da Parlak Mehmet’in meyhanesinde, Yahya Kemal Beyatlı’nın, Celile hanımın dedesinin hazırladığı baloya gitmek için adadan vapurla ayrılışını konu eder.

Zaman içinde adada yaşayan bazı değerli futbol yıldızları ile tanıştım. Büyükada’da Lefter Küçükandonyadis yaşardı, Burgazada ise Kadri Aytaç otururdu. Çocukken stadyumlarda futbol maçlarını izlerdim. Benim de ortaokul çağımda spor yapmaya çok merakım oldu. Bilhassa futbol oynamayı çok severdim. Okulun takımında oynarken lise takımları ile karşılaşırdık. Kanımca takım olarak hepimizin genç irisi bir yapımız vardı. Kayseri’de Ticaret Lisesi, Sanat Okulu, Hava Gücü gibi takımlarla futbol oynardık. Ankara’da üniversite yıllarımda futbol oynama merakım devam etti ancak, bireysel sporlara da merakım gelişti. Kürek ve bisiklet sporlarının, okuduğum üniversitede başlamasına vesile olduğum için gururluyum. Bütün bu faaliyetlerimin evlilikle son bulmasına çok üzülmüştüm. Fakat son on dört senede yeniden bu sefer usta yüzücüler liginde yapılan yüzme müsabakalarına katılmak, bana yeniden hem yaşama tutunma gücü hem de sağlığımı pekiştirme imkanı verdi.

Sporu sadece  bir bedenin eğitimi olarak yapmak yetmez. Güzel insan, ülkemin Banisi, kurucusu Mustafa Kemal Atatürk’ün dediği gibi "Ben sporcunun zeki, çevik ve aynı zamanda ahlaklısını severim" anlayışına uyan bir yaklaşımım vardır. Spor, zaten hem takım oyununda hem de bireysel yarışmalarda spor olarak yapılan bir rekabettir. Birisine ödün veya diyet olarak yapılmaz.

"SUUD" diye adlandırdığımız ırk ikiye ayrılır. "Arab-ı Baide" ve "Arab-ı Bakiye". "Arab-ı Baide" İslamiyet'ten önce Arabistan'da yaşayan ve nesli tükenmiş bir ırktır. "Arab-ı Bakiye" ise Osmanlı döneminde kapıkulu olarak görev bile verilmeyen, sadece ‘Kavmi Necip’ olarak tanınan bir çöl bedevisidir.

Atatürk ortaya çıkıp ilk defa Büyük Türk Milletinin karakterinin yüksek olduğunu ve "Ne Mutlu Türk'üm Diyene" cümlelerini söyleyince, İslamda kavmiyetçilik olmadığını söyleyen Araplar, bu söyleme karşı çıktılar.

Ülkemin Merkez Bankasında Arapların ‘SEVAP’ fonunda külliyetli miktar para olunca, Ömer Seyfettin’in "Diyet" hikayesinde olduğu gibi, Türkiye’ye her istediklerini yaptıracaklarını düşündüler. Bu nedenle iki güzide takım, Galatasaray ve Fenerbahçe'nin Süper Kupa final müsabakasını, SUUD-Arabistan’da "SEVAP" diyeti olarak oynamasına, ülkemin futbol federasyonunun dolaylı olarak ikna edildiğine inanmaktayım.

Ancak sporcuların Atatürk resimli T-shirtleri ile idman yapmalarına ve Atatürk’ün iki önemli sözünün pankart olarak asılmasına olumsuz tepki veren SUUD-İyetkililer, ülkemin spor dünyasında KOCA ALİ'lerinin var olduğunu ve bu diyeti, KOCA ALİ'lerin kendi kolunu keserek ödeyeceklerine inanan 85 milyon halkın onların arkasında olduğunu unutmuşlardır, diye bir sözüm geldi söyledim hem nalına hem mıhına.