1970’lerin başlarında, belki 1975’te, dört arkadaş bir otomobile atlamış Fransa’nın güneyinde, Marsilya’ya otuz kilometre, üniversite kenti Aix-en-Provence’dan İtalya’ya doğru yola çıkmıştık. Cenova’ya varınca ucuz bir otele yerleşmiştik. Mütevazi bir lokantada yemeğimizi yedikten sonra, Akdeniz’i selamlak üzere kapağı plaja atmıştık. Plajda eylüle özgü sıcak asılıydı. Epey de kimsesizdi plaj. Gökyüzü masmavi, deniz dingindi. Fransızca konuştuğumuzu duyan onbeş-onaltı yaşındaki bir ortaokul öğrencisi yanaşmış, fransızcasını geliştirmek umuduyla sohbet etmek istemişti.


Cumartesi günü bir televizyon kanalında, İtalya’da 25 Eylül 2022 Pazar günü yapılacak seçimlere ilişkin bir röportajda, yetmişlerini yaşayan bir erkek, gazetecinin “Neden Giorgia?” sorusuna yanıtı bundan elli yıl önce bizim Bızdık’ın yanıtından farksızdı. O adam bizim Bızdık’mıydı? Yaşlı başlı kadınlar da benzer şeyler söylüyordu.

İtalya’nın Kardeşleri isimli post-faşist partinin lideri genç bayan da bundan yirmibeş yıl kadar önceki bir söyleşisinde Mussolini için benzer şeyler söylemişti. O  günlerde ilkgençliğini yaşyan Genç Bayan siyah gömleği, siyah  pantolonu ve siyah deri çeketiyle dikkat çekiyordu. Deri çeket biraz büyük gelse de. Zamanla Giorgia giysilerinde siyah yanında diğer renkleri de kullansa, bilhassa öteden beri sağın ve aşırı sağın rengi maviye ağırlık verse de, gençken faşistti, 44’ünde de faşist. Şarabına su katsa da.

Mussolini’nin iktidara gelmesinden neredeyse tamıtamamına yüz yıl sonra “mirascıları” iktidara yürüyor.

2006’dan beri milletvekili Giorgia italyan siyasetini iyi biliyor. Seçim kampanyası amerikanvari sinema eseri gibi düzenlendi. Bayan da “kadın olmasını”, “anne olmasını”, “italyan olmasını” iyi kullandı, “iyi oynadı”. En başta kadınların oyunu böylesine topladı.

Bu sayede tek başına oyların dörte birini aldı. Berlu ve Salvi (aynen)  gibi İtalya siyasetinin “en iyi oyuncuları” ile kurduğu ortaklıkla oyların yarısına yakınını toplasa da bugünden ille başbakanlığa atanacak, hükümeti kuracak demek zor. İtalya’da iktidar seçimlerden sonraki koalisyon arayışlarıyla renk ve biçim değiştirebilir. Son yıllarda olup-bitenler bunun ispatı. Üç partinin ve liderlerinin her konuda yüzde yüz anlaştıkları da söylenemez.

Dahası birbirini hiç sevmeyen Salvi (aynen) ile Giorgia arasındaki çekememezliğin, ciddi atışmaya, dalaşmaya kadar gitmesi olasılığı da var. Biri kadın biri erkek aşırı sağ ve ırkçılığın, yabancı düşmanlığının tekeline sahip çıkmak için birbiriyle yarışacak. Bu ikisinin bakanlıkları paylaşmak ve benzeri konularda da epey kavga etmesi bekleniyor...

Bu nedenlerle hükümeti kursalar da, iktidara gelseler de kalıcı olamayabilirler. Bu tür ortaklıklarda belirleyici olanlardan biri parti liderlerinin birbiriyle samimi biçimde anlaşıyor olması. Öncelikli şart. İtalya’da böyle bir uyuşum, anlaşım, paylaşım mevcut değil. Dahası adı geçen iki siyasetcinin ikisi de “kurt”. Bakalım neler anlatacak, nasıl “oynayacaklar”. Kim kimi yutacak. Bu takımı açıkca tutan, destekleyen kapitalistler, devletlerüstü dev şirketlerin yöneticileri ne diyecekler? Bu ikisini nasıl birbirini ısırmadan çalıştırabilecekler.

Avusturya, Macaristan, Sırbistan, Fransa, İsveç ve diğer Avrupa devletlerinden sonra İtalya da siyahlara bürünüyor. Avrupa’nın gidişi ürkütücü. Avrupa Birliği sarsılıyor. Kurucu üyeleriden birinde aşırı sağ iktidara gelmek üzere. Bakalım daha neler göreceğiz. Avrupa’da seçime katılım oranlarının düşüklüğünün de altı çizilmeli. Sonuç: Demokrasiye güven azalıyor, aşırı sağ ve ırkçılık kaz adımlarıyla yürüyor. Bir çare. Brezilya seçimleri de geliyor. Bakalım kim kazanacak.