Satı Anam, babamın anası, beni resim yaparken gördükçe, kafama vururdu.O böyle yaptıkça inadına daha çok resim yapmak isterdim.

Genlerle ilgili olduğunu da söylerler ya benden önce ailemde ressam yok.  Babamda şairlik vardı, sesi de çok güzeldi. Resim çizdiğini bir kez gördüm.  Islanınca mürekkep olan bir kalemle (kopya kalemi) uzun saçlı, güzel bir kızın portresini çizmişti küçük bir kağıda.

Evimizde, cam altına yapılmış üzerinde iki tabut bulunan bir deve ile onu yedekleyen yüzü örtülü bir adam resmi vardı.

Evin dışında… Paşa cami şadırvanının kubbesi içinde bir fresk!  Mahalle kahvesinde F. Millet’in taş baskı iki resmi; tarlada çalışan kadınlar...

İlk okula başladığımda okuma kitabımızdaki büyüklerimizin küçük  portreleri...

Ağabeyim Kadir’in yaptığı karakalem Sheakspeare  portresi bir de.

Başka da bir şey yok.

Bütün bu saydıklarım beni resim yapmaya yöneltmiş olabilir mi?  Bunları benim gibi gören başkaları da vardı ama onlar ressam olmadı.

Şundan dolayı ressam oldum diyemem.

Nasıl bir yaşam sürecinde ressam oldum, belki de ona bakmam gerek.

Çocukken parayla satın alınmış oyuncağım olmadı. Oyuncaklarımı kendim yapardım. Çakıyla tahtaları yontarak, bazen de bıçağı kaçırıp elimi keserek  uçak yapar, ucuna da bir pervane yontup koşarak pervaneyi döndürürdüm.

İlk okuldayken hem denize, hem de karaya inebilen bir uçağı tasarlayıp küçük bir modelini yapmıştım.

Okuma kitaplarındaki portreleri kopya ederdim.

Kuleli’deyken, yeşil sabunları yontarak heykel yapardım.

Bunlar sanata yöneleceğimin işaretleri miydi? Öyle olmalı, diye düşünüyorum.

Beş altı yıl kadar müzikle uğraşıp yeteneğim olmadığını anlayınca resme yöneldim Resim yapmayı öğrenebilmek için her fırsatı değerlendirdim.

 

 

 

İlk resim derslerimi, orta okul resim öğretmenimiz Şemsettin Arel’den aldım.

Şemsettin Arel  başka bir kente taşınırken beni Eşref Üren’le tanıştırdı. Ali Rıza Bayazıt atölye hocam oldu. Harp Okulunda. Turgut Zaim’le bir yıl beraber çalışma olanağını buldum.  Onların dışında her tanıştığım ressamdan bir şeyler öğrenmeye baktım.

Neden resim yapıyordum? Bilincimin derinlerinde yatan neydi ki  lise arkadaşlarım ders aralarında bahçeye çıkıp hava alırken, ben keman çalmaya uğraşıyor ya da bütün boş zamanlarımı resim çalışmalarıma ayırıyordum?

Resim ne idi, neden resim yapılırdı? Bunların yanıtını aradığımda vardığım yerde iletişimi görüyorum. İnsanlarla iletişim kurabilmenin yolları sanat.

Aileden ve geniş çevremden, yaşadığım kentten gelen baskı, çocukluğumdan beri içine kapanık oluşum mu iletişimi önemli kılmıştı benim için?  Bu yüzden mi sanatla, iletişim sağlamaya çalışmıştım?

Hani o kaybolmuş uygarlıklardan kalan mağara duvarlarına, korunaklı yerlerdeki kayalara yapılan resimler gibi. Kimbilir ilkel diye nitelediğimiz o insan toplulukları da böyle iletişim sağlamaya çalışıyorlardı.

 

Başka bir şey elimden gelmediği için mi? Evet dersem bu soruya; yaşamımda bunu doğrulayacak evreler var: Askeri okullarda okudum, asker olamadım.Keman çalmaya başladım, beceremedim.

Peki resim yapmayı beceriyor muyum?

Becerip beceremediğimi bilmem ama, yapamam diye onu bırakmıyorum.

Her yaptığım resmi beğenmiyorum, ama gayret edersem daha iyisini yapabilirim deyip devam ediyorum.

En önemlisi de resim yapmayı seviyorum. Sevmek yeterli mi diye sorulabilir.

Bilmem.  Ama kendimi en iyi anlatabildiğim alan bu.

Anlatabildiğime şunları da eklemeliyim:

Kendimi yaşamın güzellikleri ile baş başa bırakabildiğim, içimde kopan fırtınaları dindirebildiğim, başkalarına sevgi mesajı verebildiğim, her şeyden önce de kendimi mutlu ettiğim tek alan resim yapmak.