Çocukken bizimkilerin mahallede birkaç yakın dostu vardı. Haftanın her günü olmasa da bir veya iki günde biraraya gelirlerdi. Kendilerine has sohbetlerinde neler konuşurlardı pek hatırlamamakla birlikte bu dostlardan Cihat bey, çok nükteden biri idi. Kendisi tabip subaydı. Türkiye’nin başarılı, belki de ilk çene cerrahı olduğunu hatırlarım. Gülhane Hastahanesi, önceleri bugünkü Kara Kuvvetleri Komutanlığı’nın bulunduğu yerde idi.


Bir diğer aile ise Kemal Cemal beylerdi. Kendisi Denizli Milletvekili olarak Millet Meclisi’ne  her gün Ulus’a giderdi . Kimi zaman Meclis’e kadar  yürür, kimi zaman ise otobüse biner  giderdi. O tarihte yaygın taksi hizmeti olmadığını  hatırlarım. Kemal beyin eşi öğretmendi ve o da çok nükteden biri idi.  Kış ayları Ankara’ya yoğun kar yağar, her yer karla kaplanırdı. Böyle gecelerde bu aileler biraraya gelir, bizim kömürlükte bulunan uzun tahta merdiveni kızak gibi kullanarak yokuştan aşağıya ailecek kayardık.

Kışın evlerimizde kömür sobası yanar, bu sobaların yaydığı ısı bütün eve yeterdi. Sobaların içleri ateş tuğlası kaplı olduğundan kok kömürü yakılırdı. Hatta kışın Ankara’da  satılan kolyos veya  uskumru  alınır, bu sobaların içinde, sobanın üst kapağı açılarak ızgarası yapılırdı.

Evlerde haftada bir veya iki defa  banyo yapmak için  banyoda bulunan bakırdan yapılmış silindir biçiminde termesifonlar yakılırdı. Bu termesifonlar  odunla ısıtılırdı. Her zaman banyo yapmazdık, ancak hafta sonları bu termosifonlar  yakılır, sırayla yıkanırdık.  

Evlerde buzdolabı olmadığından yemekler genelde günlük pişirilir, artan yemek olursa  mutfakta bulunan tel dolaplarda saklanırdı. Çamaşır makinası olmadığından bütün çamaşır elde yıkanırdı. Çamaşır biriktirilmez, hemen hemen her gün az da olsa yıkanırdı .Evlerde koridorlara kurulan iplere çamaşırlar asılır, burada kurutulurdu. O tarihte elektrikli ütüler yeni çıkmış, kömürle çalışan  ütülerden yeni vazgeçilmişti.  Ne zaman bu ailelere  gezmeye  gitsek veya  bu aileler bize gelseler bu iplerde çamaşırlar eksik olmazdı.

Cihat bey kapıdan içeri girer girmez “hadi yine bornozları asmışsın Kamil  bey”  diye babama  latife eder kahkahalarla gülerlerdi. Konunun ne olduğunu bilmeden bizler de gülerdik. Aklıma bu cümlenin  iyice kazındığını hatırlarım.

Yine böyle bir akşam  gezmesinden  geç olarak eve döndük . Ev bahçe dairesi olduğundan hem bina içinden hem de bahçe kapısından içeri girilebilirdi. Bahçe kapısından içeri girildiğinde uzun bir koridor vardı. Çamaşır asılan ipler bu koridorda bulunurdu. İçeriye girdik, ışıklar yandığında  iplerin üstünde bornozları gördüm. Aklıma  gülünecek bir konu olarak algıladığım cümle geldi  “baba,  yine bornozları  asmışsın“ demem üzerine  yediğim tokatla koridorun sonunda buldum kendimi. Hemen yerden kalktım, doğru yatağıma girip yorganı başımın üstüne çektim.  Bir türlü anlamamıştım, Cihat bey söylediğinde herkes  gülmekten kırılırken, ben neden  tokat yemiştim.

Her gün sabah banyo yapıp çıktığımda bornozumu giyer kurulanırım. Çocuk aklımla düştüğüm  bu durumu hatırlarım, zaman zaman tebessüm eder, zaman zaman çocuk terbiyesi konusunda o tarihte nerde olduğumuzu düşünürüm  diye bir sözüm geldi söyledim hem nalına hem mıhına .