Başka bir coğrafyada yaşasaydım muhtemelen yazı başlığı ve dolayısıyla da konusu da "insan olmak" olabilirdi. Ancak bu coğrafyada yaşayanlar çok iyi bilirler ki insan olarak onurluca hayat sürmek elbette ki zordur; ancak kadın olarak aynı yaşamı sürdürmeye çalışmak daha da zordur.

Türkiye gündemi bu kadar çok patlayan bombalarla meşgulken, benim aklım neden bu ülkede kadın olmakta, diye düşünülebilir. Şu anda tek sorunumuz da zaten buydu, denebilir. Ancak gerçekten de en önemli sorunlarımızdan biri gerçekten de bu. Neden kadın olmak bu kadar zor biliyor musunuz, toplumun bize yüklediği görevleri aslında toplumdan çok bilinçli/ bilinçsiz bir şekilde biz kendimize yüklüyoruz. Dışarıdan bakıldığında kendi ayakları üzerinde duran, özgüven abidesi olarak yansıyan görüntümüz en ufak bir olayda "elalem ne der" e kadar düşüyor. Çalışma hayatında özellikle, kurulan cümlelerin haddi hesabı yok: "şimdi ben bir bayan olarak bu saatte sınav gözetmenliğine kalmayım", "bana niye gece yarısı ders koymuşlar ki, sonuçta ben bir bayanım", "bir erkek öğrenci beni metrobüse bıraktı ama inşallah yanlış anlaşılmamıştır, yok canım anlaşılmamıştır, eşimi de aradım söyledim sonuçta" ve bu iç hesaplaşmalar uzayıp gidiyor.

Bir yandan gün içinde şöyle cümleler kurmaya da devam ediyoruz: "sonuçta ben kendi parasını kazanan hayatını idame ettirebilecek bir kadınım", "kimseye ihtiyacım yok ki, her işimi kendim hallediyorum". Aslında iki taraftan birine ait olmak sanırım daha iyi. Eğer bu iç çatışma içinizde bütün gün sürüp gidiyorsa kadın ya da insan olmaktan çıkıp bir huzursuzluk anıtına dönüşüyorsunuz. Ayrıca kadın olmak üzerine konuşanların haddi hesabı yok.

Bir yandan sen özgür bir bireysin tabiki istediklerini yapabilmelisin derken, bir sonraki cümlede yani evin reisinin kocan olduğunu kabul edersen diyenler mi , bir yandan kadın erkek eşittir derken, diğer yandan tabi bütün sorumluluk kadına düşer diyenler mi, bu liste uzadıkça, biz kadınlar olarak yalnızca beklemeyi öğreniyoruz. Karşımızdaki insanın bizi kafasının içinde fütursuzca konumlandırmasına ve bunu hiçbir rahatsızlık duymadan söylemesine izin verdikçe tek yaşadığımız aslında büyük bir kimlik bocalaması.

Kendimizi olduğumuz gibi kabul edeceğimiz ve edileceğimiz bir dünya ne yazık ki şuanda çok uzakta, en azından görebildiğim kadarıyla bu coğrafyadan çok uzakta... Sadece kendimizden memnun olmayı başarsak ve hayattaki başarımızı, kaygılarımızı etrafımızdakilere göre belirlemeyi bıraksak sanırım küçük bir başlangıç yapabiliriz...