Bazen ciddi ciddi dusunurum acaba bu bizim kulturumuze ait bir ozellikmi diye "kisisel basarisizliklarimizi bir otoriteye mal etmek". Ozellikle bu ulkede kisilerin yeni beceriler ve meslekler kazanmak gibi ozel bir cabalari oldugunu sanmiyorum cunku issiz kalmak bir cok acidan daha avantajli. Bizler yas itibari ile tabiki o gunleri gormedik ama o insanlar su anda ablalarimiz, abilerimiz, yanimizdaki komsular. Ayni toplum icindeyiz, birlikte oturup sohbetler ediyoruz ama kisisel olarak kendileri bundan hic sikayetci degiller. Birakin yeni becerileri yeni meslekleri dil ogrenme ihtiyaci dahi hissetmemis cogu. Bizim geldigimiz zamanlarda ise sikayet sosyal hayatin burada cok dusuk olmasi idi. Bununda dogru olmadigini ingilizcemiz gelisince anladim. Sorun imkan yaratilmamasi, firsat verilmemesi sorunu degil, sorun gocmen olan bizlerin bize ait olmayan kultur veya kulturlere karsi duvar ormemiz. Onlari tanimak ile kendimiz kaybetmeyi ayni sanmamiz.

Bu her yer ve her zaman icin dogru degil.. Melbourne'da 90 li yillarda fabrikalar kapanirken bir cok egitim olanagi saglandi. Bu kusagin issiz kalmasini onlemek icin pek cok dernek ve 'okumus-yazmislar' gayret gosterdiler. Bu konuyu ne kadar arastirdiginizi bilmiyorum ama bence bu onemli konu icin daha fazla emek vermeliydiniz ve bu kadar kolaya kacarak suclamalarda bulunmamaliydiniz.