Avustralya'daki toplum üyelerimiz, seçimlerden sonra parlamento koltuklarına sıra sıra dizilen gençlere hep imrenir. Gençlerin önünü açan, onların yükselmesine olanak sağlayan sisteme övgüler dizilir. Türkiye'de hiç böyle değil, denir.. Oysa madalyonun bir başka yüzü daha var. Burada artık siyaset sahnesinde normal vatandaşa yer yok.

Belirli bir kariyer yaparken, “şimdi de siyasete atılayım” diye kimse boşuna heveslenmesin. Bilim insanları, öğretmenler, işçiler; hiçbirinize siyasi partilerde yer yok. Girseniz de, yükselmeniz mümkün değil. Eskidendi o..

Siyaset sahnesi, eğitimi sadece sandalye aritmetiğinden ibaret olan yeniyetme profesyonellere ait. Bir siyasinin yanında “danışman” olarak işe alınıp, ona delege ve bağış toplamada ustalaşan bu gençler rahatlıkla partilerin karar mekanizmalarına yükseliyorlar. Alicengiz oyunlarından başka hayat deneyimi olmayan bu yeni siyesetçi tipi, yakında tüm bakanlık koltuklarını işgal ederse şaşırmamak lazım.

Batı ülkelerinde seçmen, günümüzde siyasetin tıkandığından, halkla iletişim kurulamadığından, ve önderlik özelliklerine sahip bir liderin eksikliğinden yakınıyor. Biraz da Bizans entrikalarıyla yetişen genç “yetenekler” yüzünden olmasın bu?