Hayat bu, öfkelerimiz, kırgınlıkarımız, kızgınlıklarımız vardır sonuna kadar taşıyacağımıza inandığımız. Hep başımıza gelenler için birilerini suçlarız, şansımıza küfür ederiz. Kızarız insanlara. İnandırılmışızdır korkuya ve kaybedecek çok şeyimiz olduğuna. Belki de bunu daha doğarken kıçımıza indirilen bir şaplakla ögrendiğimiz ilk duygu olan acı ve korkuya borçluyuz. Sonra giderek nice korkular ve nefretler ekleriz deftere...

Kendimizi ne kadar talihsiz olduğumuz gerçeğine inandırırız önce, sonrada “bizim için belirlenen” kaderi yaşamaya başlarız.  Aynı olaylar defalarca aynı şekilde yaşanır ve tekrarlanır. Şikayet eder, dünyayı suçlar ve yine dışarıdan birilerinin bizi incittiğine inanırız.

O kadar olumsuz duygu vardır ki hayatımızı yöneten, aslında yaşadığımız dünyayı tehtid eden terör, kanser ya da AIDS değil içinde bulunduğumuz bu uzlaşmasız ruh halimizin kendisidir. Büyürüz, borçlandırılırız, evlendiriliriz, kariyerlendiriliriz ve bir bakarız ki hayatın ne kadar “basit” olduğu gerçeğinden nasıl da uzaklaşmışız.

Aslında herşey çok basit ve birdir. Ne dışarıdan bize gelecek bir yardım, tehtid vardır, ne de koca evrende bizzat kendimizden, düşlerimizden ve ruh halimizden bağımsız bir durum. Şems-i' nin dediği gibi “Hakk’ın karşına çıkardığı değişimlere direnmek yerine, teslim ol. Bırak hayat sana rağmen değil seninle beraber aksın. Düzenim bozulur, hayatımın altı üstüne gelir,diye endişe etme. Nereden biliyorsun hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını?”

Ama öfkeler, hırslar yönverir hayatımıza ve hep bir yerden bir yere koştururuz. Sanki hep yetişecek bir yer ve korkulacak bir şey varmış gibi. Düşünsenize ortalama bir ömürde, doğa insana en fazla bin defa dolunayı izleme fırsatı verir ama kaçımız güzel bir gecede oturup kafamızı kaldırıp ne kadar güzel olduğuna bakmışızdır.

Bakış açımızı değiştirmediğimiz takdirde ne dolunayı görebilir ne de başımıza gelenleri değiştirebiliriz. İnsan kader dediği şeyi aslında satır satır kendi yazar. Kendimiz için sürekli sağlık, zenginlik ve mutluluk dilediğimizi sanırız. Eğer bir saniye kendimizi dinleyip düşünsek ve hayatı nasıl yaşadığımıza baksak farkında olmadan da olsa kendimiz için nasıl da öfke, sağlıksız imgeler, başımıza gelecek veya hiç gelmeyecek felaketler dileğimizi görebiliriz.

Bugün oturdum ve dolunayı seyrettim. Seyrettiğim kendim miydi, ayın kendisi miydi bilemedim.