"Son on yıl içinde tüm sularımız enerji şirketlerinin eline geçti. Üzerlerine binlerce HES ve baraj kuruluyor. Dağlarımız maden şirketleri tarafından parsellendi, delik deşik ediliyor. Yaşamımız, nükleer ve termik santrallerle tehlike altında. Feryadımızı duyan yok. Binlerce yıldır ekip biçtiğimiz tohumlar, yok olmaya başladı. Ormanlarımız, parça parça kesiliyor." diye çıktılar yola. Yürüyerek, eşekleri, atları develeri ile.

“İnsanımız, doğduğu bereketli topraklarda artık doyamıyor. Köyünü, ata toprağını terk ediyor. Binlerce insan şehirlere göç ediyor ve kadim Anadolu kültürleri birer birer yok oluyor. Hızla kalabalıklaşan şehirlerimizde yaşamak her geçen gün daha da zorlaşıyor, maddi ve manevi bedeli artıyor.” Diye yürüdüler.

“Bu nedenle biz, Anadolu insanları, Anadolu’yu yaşatmak için kendi halk irademizi kullanmaya karar verdik. Birleşiyoruz! Vicdan sahibi herkesle buluşarak yedi ayrı koldan, 40 gün 40 gece Anadolu’yu arşınlıyoruz ve nehirler gibi akarak Ankara’ya yürüyoruz. Geçmişe olan saygımız ve çocuklarımızın geleceği için, doğanın hakları ve yaşam hakkımız için yürüyoruz.” Diye teptiler onca yolu Ankara’ya... 

Ankara! Kurtuluş Savaşı’nın yüreği.. Başkent olmayı, Cumhuriyete önderlik etmeyi hak etmiş güzel Ankara…

Marşların Ankara’sı…

Ankara Ankara, güzel Ankara!
Seni görmek ister her bahtı kara,
Senden yardım umar her düşen dara.
Yetersin onlara güzel Ankara.

Ama şimdi Ankara’ya sokulmuyorlar. Hala polis ablukası altında Gölbaşı’nda bekletiliyorlar. Polis, Çankaya belediyesinin gönderdiği hazır tuvaletleri sokmuyor. Kervanlar, doğaya dönüp eski yöntemlerle çözüyor sorunu. Çevredeki tesis, çay su satmıyor. Ama halk onların ellerini ceplerine sokturmuyor zaten. Her gelen elleri kolları dolu geliyor.

Doğu Karadeniz kervanından Safiye Yüksel Öcal ile konuşuyoruz yine. Diyor ki…

“Tuvaletler, yemek içmek bizim umurumuzda değil artık. Biz neleri vermeyeceğimizin bilinmesini, neleri vermemek için burada olduğumuzu anlatıyoruz. Bizim tek derdimiz o.Sizler de olabildiğince anlatın. Herkes bilmeli.” Diyor.

Parti temsilcileri, sendikalar, basın orada. Vicdanlı halk çocukları orada.

Peki, bu halka, bu memlekete hizmet etmek için seçilmişler nerede?

 

Polis neden ormanlarımızı parçalayanların peşinde değil?

Polis neden köylümüzü paralı tohumlara mahkum edenleri peşinde değil?

Polis neden nükleer enerji ile çocuklarımızın geleceğini tehdit edenlerin, sermayenin emrine verenlerin peşinde değil?

Polis neden derelerimizin suyunu satanların peşinde değil?

İnsanların cinsel hayatlarının peşine düşenler, memleketi yağmacılara teslim edenlerin niçin peşine düşmüyor?

Feybuk’çular neredesiniz?

Futbol taraftarları neredesiniz?

Türbana özgürlük isteyenler, eşcinsel haklarını savunanlar, kadına şiddete karşı olanlar, YGS mağdurları, internet sansürüne karşı yürüyen on binler, işte ONUR VE SAVAŞIM şimdi burada.

 

Evet’çiler neredesiniz? Hayır’cılar neredesiniz? Bir oyla özgürlük alınıyor mu? Bir oyla vicdan rahatlıyor mu?

Cumhuriyet’in bekçileri neredesiniz?

Ey Devrimciler, Deniz Gezmiş’in izindekiler, Mahir’lerin Ulaş’ların İbrahim’lerin adaşları, yoldaşları neredesiniz?

Derelere özgürlük istiyoruz. Anadolu’nun yüzbinlerce yıllık tohumlarına özgürlük istiyoruz.

Doğamıza nükleer tehditlerden uzak kucak açma özgürlüğü istiyoruz. Ağaçlarımıza, hayvanlarımıza, havamıza özgürlük istiyoruz.

NEREDESİNİZ?  NEREDE?