Bazen ruhunuz o kadar daralır ki Harry Potter'daki gibi ağzınızı sonuna kadar açıp içinizde size ait olamayan o karanlığın çıkmasını isterseniz. Olmaz. Çünkü siz gözlüklü bir büyücü değilsiniz. Forest Gump gibi koşmak istersiniz kilometrelerce. Midenizin üstündeki taş erisin diye . Ama olası değildir. Çünkü o kadar koşmaya ne zamanınız vardır ne de haliniz.

Tango şarkıcısı filmindeki tango şarkıcısı kadın gibi kendinizi soğuk sulara atmak istersiniz. Ferahlamak, anıları balıklara bırakmak için.

Atamazsınız çünkü; inadına yaşamayı seversiniz.

Denize koşmak kolaydır. Deniz kenarındaysanız. Ya bozkırdaysanız ? Gökyüzü sizi çağırır, güzde akşam vaktinde. Çitlerin arkasından uçarak gitmek isterseniz parlak sonsuz ufuklara doğru kızarmış amerikan sarmaşıklarının arasından.

Gidemezsiniz. Kararır hava. Kaplar soğuk.

Wall- E’ deki son model dişi robot gibi hedefe kitlenip yanlış alarm verince sizi de bozuk deyip, sisteme kapatsalar biraz. Inception’daki gibi rüyalar görsek  bu sırada. Kötülükler, sıkıntılar  rüyanın içindeki kabus olsa, iyilikler rüyanın kendisi.

Sonra uyandırıp motora bindirseler sahil kıyısından Latin Amerika’yı gezsek...

Motosiklet günlüklerindeki genç, idealist doktora öykünüp.

Güz yağmuru  etrafımızı sarsa, yağmurda şarkı söylersek Gene Kelly’le ya da Marilyn Monroe göz kırpsa, geçer belki içimizdeki sıkıntı. Kış güneşiyle Doktor Jivago gelir  kasabanın kütüphanesine. Heyecanlanır mı insan onu görünce yasak aşkını görmüş gibi.

Bahar geldiğinde dört mevsim Notting Hill’de Julia Roberts’ı beklemiştir Hugh Grant, aşağıya bakan hüzünlü gözleriyle. Kavuşur sevgililer yaz sıcağında.

Biz mi?

Yine koşarız 400 Darbedeki haşarı oğlan çocuğunun cesaretiyle, ıslah evinden kaçıp denize. Ama inadına bakarız hayatın gözlerinin içine 300 Darbedeki haşarı çocuğun kameranın objektifine baktığı gibi.