Çocukluk çok güzel, çaresiz... Zayıfsın, bilincin yerine oturmamış. Güçsüz bedenini ve oluşmakta olan kişiliğini koruyacaksın... Acımasızsın... Her yaptığında haklısın, öyle sanıyorsun... Yaşlılıkta... Doğru olmadığını görüyorsun... Artık çok uzaklardalar... Yine çaresizsin... İçinden bir ses öneriyor: "Şimdi bir şeyler yapabilirsin zamanında elini uzatamadıklarına!..."

Yaşamın ağırlığıyla ezilen, horlanan, delirtilen kişilere

Borçlu olduğumun bilinci içinde,

‘’BUNLAR DA YAŞADILAR BU GÜZEL VE KİRLİ DÜNYADA.’’

Demek istiyorum....

 

 

DELİ  SÜHA

 

Üç tane kilise vardı kentimizde

 

Birinin bitişiğinde İrfan İlk Okulu

Kilisenin bahçesi

Okulun bahçesiyle bitişik,

Ders aralarında

Kilisenin üstü kapalı avlusu

Oyun yerimizdi

Yağmurlu havalarda…

 

 

Kilisenin yan kapısı kırık

Tahta çakılarak kapatılmış…

 

Ana kapısı demir, açılmaz.

 

Salonunda resimler …

Karanlık,

Tahta çakılmış kapının

Kırılmış tahtasının

Arasından girmiştim.

Resimler seçilmiyordu…

 

 

 

İkinci kilise yüksek tavanlı,

Büyük bir salon

Yukarıda balkon ve localar

Duvarlarında büyük resimler,

Bir yedek subay yapmış

 

Sinemaydı çok giderdik.

 

Bir Pazar tek başıma

En ön sıradayım

Tarzan filmi

Aslan koşarak üstüme gelince

Nasıl kaçıp geriye gitmiştim!..

 

 

Ziraat Bankası bir süre

Hükümet konağında

Yüksek tavanlı çift merdivenli

Merdivenlerin üst yanlarında

çok dar balkon çıkıntıları

Büyükler geçemez…

 

Ben dikkatle geçer

Pencerelerden bakardım

 

Konağın arka tarafında cezaevi

Kimi volta atan,

Kimi güneşte duvar dibine

Çömelmiş hükümlüler

Sigara tüttürür,

Beni görmezler…

Ben onları izlerim.

 

 

Bankanın bir penceresinden

Kilise görülür uzaktan…

Bahtiyar amcam çakısı ile

Memurların kalemlerini yontarken

Kilise- sinemanın

Kubbesine çıkma düşleri kurarım

Küçük kubbelerden tırmanarak…

 

Bu oyunu

Bankada boş kaldıkça

Severek oynardım, düş gibi…

 

üçüncü kilise boş.

Ben Merzifon’dan ayrılana dek

Öyle kaldı.

Sonra o da sinema olmuştu

Duvarları traverten.

 

Taşlar iki üç sıra dizildikten sonra

Derz yerine duvardan 2-3 cm dışarı çıkan

Dört beş cm.lik taşlar …

 

Deli Süha’yı çeken de bu olmalıydı…

 

 

Kimseden görmemişti

Düz duvara tırmanıldığını…

 

Bir gün  

Duvarın yarı yerinde Süha

Duvara yapışık...

  

 

Kendi halinde bir çocuktu

Aşağı yukarı aynı yaştaydık.

Kimseyle konuşmaz

Ona  deli diye sataşan da olmazdı…

 

Süha’yı ne zaman görsem

Kilisenin damına

Tırmanıyor…

 

Derken o kilise de sinema oldu.

Sinemacılar yasakladı tırmanışı

 

 Yıllar yıllar yıllar sonra…

 

İrfan okulunun bitişiğindeki

Kilise yok şimdi

Diğerleri de sinema değil…