Çocukluk çok güzel, çaresiz... Zayıfsın, bilincin yerine oturmamış. Güçsüz bedenini ve oluşmakta olan kişiliğini koruyacaksın... Acımasızsın... Her yaptığında haklısın, öyle sanıyorsun... Yaşlılıkta... Doğru olmadığını görüyorsun... Artık çok uzaklardalar... Yine çaresizsin... İçinden bir ses öneriyor: "Şimdi bir şeyler yapabilirsin zamanında elini uzatamadıklarına!..."

Yaşamın ağırlığıyla ezilen, horlanan, delirtilen kişilere

Borçlu olduğumun bilinci içinde,

‘’BUNLAR DA YAŞADILAR BU GÜZEL VE KİRLİ DÜNYADA.’’

 

Demek istiyorum....

 

 

DELİ   REŞİT

 

Kentimin en şahane delisiydi O…

 

Aslanlar gibi kükrer

Naralar atardı

Merzifon’un sokaklarında

Caddelerinde…

 

Çocuktum

Korkardım

yanından geçmeye

 

Güzel bir adamdı

Saçları üç numaraydı

Elbise diye taşıdığı

Boz renkli paçavralar

Çamur içinde

 

Pantolonu iple bağlanmış,

İç çamaşırları sarkardı kenarından

Yaz kış fark etmezdi onun için

Eskimiş rengi bozlaşmış ceketinin

Düğmeleri iliklenmez

Kıllı göğsü görünürdü

olmayan fanilasının altından

 

Kış kıyamet bağrı açık

Yalınayak dolaşırdı kükreyerek

Karların buzların üzerinde…

 

Küfür işitmeye hevesli

Çarşı esnafının sataşmalarına

Ağza alınmaz küfürlerle

Köpürerek

Yanıt verirdi

 

Kent merkezinin baş oyuncusu

Kahramanıydı o

O sahneye çıktığında

Rakipsizdi

 

Birbirleriyle yarışırlardı akıllı adamlar

Ondan okkalı bir küfür yemek için…