Kimi yorumcular bu görüntülere karşı olumsuz ifadelerde bulunsa da Tarihçi Safa Kaçmaz aslında dinde ağlamanın derin bir anlamı olduğunu kişisel bloğunda yazdı. Nurculuk'un İslam dışı unsurlara oldukça yakın olduğunu söyleyen Kaplan, Musevilik ve Avesta'dan örneklerle Gülen'in ağlamasının ardında İslam anlayışının bu kökeni olduğunu anlattı.

İşte Kaçmaz'ın yazısının ilgili bölümü:

"(...) "Ağlama" edebiyatı, aslında bizde "erkek adam ağlamaz" eğitimiyle çocukluktan itibaren kadınca bir davranış olarak, öteki tarafa atılmaya çalışılır ama, bu "biz" içinde, "güzel allahımın adına Hüda diyen" Erzurum tarafları da giriyor. Eski Avestacılığın, Öküz tapınımının tarihte çok güçlü olduğu bölgelerden birisi..

Fethullah'ın (Gülen) gözyaşları sümüklerine karışmış, kendinden geçmiş kasetlerini bilirkişi niyetine izleyen bazı yetkililer, Fethullah'ın (Gülen) bu görüntüsünü küçümseyerek, onun dini çizgisinin derin etkisini görememiş olmalılar. Gazetelerde bu yönde "yetkili raporları"na atıflar yayınlandı.

Dinsel bakımdan kişiye ağlama cezasının verildiğini Avesta'dan öğreniyoruz. Eski dini kayıtlarda Musevi mırmırı ile Avesta'da sesli
ağıt, eski toplumun farklı iki davranış biçimi olmalıydı. Etkileri de o denli köklü...

Hüdacı geleneğin İslam içinde yeniden şekillenen kollarından birisi üzerine oturan Nurculuk, tarihsel bakımdan ayrı bir dine dayandığı için, şimdiki söylem ve uygulamaları da tipik İslamla birebir örtüşemez zaten.

Bütün dinleri "hurafe" etiket tasnifi altında toparlamanın sakıncalarından birisi, onlar arasındaki ayrımları saptayamamakla ve tarihsel olarak da, farklı kaynaklarını izleyememekle sonuçlanıyor.

****

Avesta :

97. Ey Maddi Dünyanın Yaratıcısı, Sen, Kutsal Biri!
Ey Kutsal Ahura Mazda!
Bir sahanın belirsiz bir yerinde bir cesede dokunmuş olan biri, (pisliğinden) arınabilir mi?
Ahura Mazda (şöyle) cevapladı: “Olabilir, Ey Kutsal Zarathuştra!”
- Nasıl?
- “Eğer Nasu, ceset yiyici köpekler ve kuşlar tarafından vurulmuşsa (onlar cesedi yemişse), (temasta bulunan kişi) vücudunu gaomêz ve su ile yıkayacaktır, (vücudunu) otuz kez gaomêz ile yıkayacak, (o arada) otuz kez (de) elleri ile (vücudunu) oğuşturup kurutacaktır.”

99. ”Eğer Nasu, ceset yiyici köpekler ve kuşlar tarafından (o zamana kadar) vurulmamışsa (onlar cesede dokunmamışsa), (temasta bulunan kişi) vücudunu gaomêz ve su ile yıkayacaktır, (vücudunu) onbeş kez gaomêz ile yıkayacak, (o arada) onbeş kez (de) elleri ile (vücudunu) oğuşturup kurutacaktır.”

100. “O, sonradan bir hathralık bir mesafeyi koşacaktır. O (böylece), yolunun üstünde bir adama rastlayıncaya kadar koşacaktır, (ona rastlayınca da) yüksek sesle ağlayacak;
‘bu benim; o adam ki; düşüncesinde, sözlerinde ve eyleminde hiç bir kasıt olmadan bir adamın cesedine dokunmuş ve (senin vasıtanla) arınmayı ummaktadır’
(diyerek) onu yakalayıncaya kadar koşacak.
Eğer (yakalamak istediği) adam onu arındırmak istemezse, (o adam) onun günahlarının üçte birini kendisi yüklenmiş olacaktır.”

101. “Daha sonra o, bir başka adamı daha yakalayıncaya kadar bir hathra daha koşacak. Eğer bu adam da onu arındırmak istemezse, o da onun günahının üçte birini yüklenmiş olacaktır.”

102. “Daha sonra o, bir üçüncü hathrayı daha; o üçüncü kez birini daha yakalayıncaya kadar koşacak. Eğer adam onu arındırmak istemezse onun günahının (kalan son) üçte birini yüklenmiş olacaktır.”

103. Böylece o, kendisine en yakın eve (nmana’ya), klana (vis’e), mıntıkaya (zantu’ya) veya bölgeye (dahyu’ya) varıncaya kadar (1) koşacak ve ağlayarak yüksek sesle; ‘bu benim; o adam ki; düşüncesinde, sözlerinde ve eyleminde hiç bir kasıt olmadan bir adamın cesedine dokunmuş ve arınmayı ummaktadır’ (diyecektir). Eğer onlar onu arındırmak istemeseler (bile), o, vücudunu gaomêz ve su ile yıkayarak arınacaktır.”