Beli bükülmüştü, yaşlıydı. Çocukluğumun ilk anılarına gittiğimde bile yaşlıydı o. Kristof Kolomb'un ilkokul kitaplarında bulunan fotoğraflarına benzetirdim. Aklaşmış ve sararmış saçları başının iki yanında mısır püskülü gibi sallanırdı başörtüsünün altından.

Başında her zaman bir yazma olurdu.

Saçları kalın sarı iplikler gibi sarkardı şakaklarından.

Sokağa çıktığında elleri arkasında kavuşmuş olarak

iki büklüm yürürdü yavaş yavaş iki ev arasındaki kısa yolu.

Gözleri kızarıktı, trahom olmayabilirdi ama,

gözlerinde bir hastalık olduğu kesindi.

Beline sokulmuş kocaman bir mendili vardı.

Her zaman şalvar giyerdi, bandik derdik şalvara…

 

Adı Şerife olmalıydı, ama ona kimse Şerife demezdi.

 

Şerik Abu, saygılı olduklarında

Kör Şerik, aşağılamak için…

 

Pamuklu dedikleri bir yelek giyerdi her zaman,

pamuklu denen şey kumaşla astar arasına pamuk konarak dikilmiş bir yelekti,

sıcak tutardı.

 

Hiç evlenmemişti

Babaannemin kardeşiydi.

 

 

Merzifon’a beş kilometre uzaklıkta Sarıköy’den,  gelmişler…

 

Sarıköy’de bir kardeşleri vardı, Hüseyin ağa.

 

Anamın evinde barınırdı Şerik Abu. Ev işlerine yardım eder

anam tezgahta bez dokurken evi temizler, çocuklara bakardı.

 

Sarıköy’den arada bir gelen yeğenleri Binnaz ve Dudu’dan başka ziyaretçisi olmazdı.

Bizim eve geldiğinde de Satı anam( kardeşi) veya Zehra yengem

ona iş yaptırırlardı…

 

 

Parası yoktu, zaten parayla bir işi de olmazdı…

Kardeşlerimin hepsinin üzerinde emeği vardı.

 

Kimseden sevgi dolu bir söz işittiğini sanmıyorum…

KÖR ŞERİK’ ti o…

 

 

Güldüğünü hiç anımsamıyorum, ama

yüzünde sevgi dolu bir anlam vardı…

 

Abu yaşama sevgiyle bakardı…

 

Sıkça başı ağrıdığını düşünüyorum

çünkü alnına bandaj gibi katlanmış bir yemeni sarardı…

 

Anamla kardeşim Zerrin hamama gittiklerinde onu da götürürlerdi…

Eve döndüğünde kesinlikle başı ağrırdı.

Bir yerleri ağrıdığında sızlandığını anımsıyorum.

 

Anamın evindeyim.

Şerik Abu evi temizliyor,

minderlerin üzerine sırtüstü uzanmışım,

elimde Hanefi Cengi adında ince bir kitap var

daha okula başlamamışım, okuma bilmiyorum.

 

Bir gün önce Kadir ağabeyim sesli olarak okumuş

ben de can kulağı ile dinlemiştim…

 

Kitabı gözlerimin önüne kaldırdım ve okumaya başladım.

 

Hayır, okumuyordum belleğime yerleşmiş öyküyü okur gibi

yineliyordum…

Şerik Abu gerçekten okuduğumu sanıp

sevinmişti...

 

Onun o denli mutlu olduğunu

hiç görmemiştim…

 

Bizden başka kimsesi yoktu, bizi severdi.

Biz çocuklar öylesine bencildik ki!…

 

yıllar geçti…

 

İlk okulu bitirdim

Erzincan askeri ortaokuluna gittim.

 

Büyük deprem, 1939, kış

enkaz altındayım,

yaralanmadım, çıkarttılar…

 

Konya askeri ortaokuluna katıldık

ölümden kurtulanlar.

 

Dönem sonu

İlk kez tatil…

Eve gittim…

Anamı göremedim

sorduğumda köye gitti, dediler…

 

Bir sabah uyuya kalmışım…

Küçük kardeşim Kemal bir şeyler fısıldıyor kulağıma

Kalktım

Ağbi anam öldü, diyordu…

 

İnanamadım.

Kardeşim Zerrin doğrulayınca

büyük bir  deprem daha yaşadığımı sandım…

 

O 1939- 40 kışında önce anam ölmüş zatürreden…

 

Şerik Abu hastalanmış,

Zehra yengem eve almış, Satı anamla ikisi bakmışlar…

 

İkisinin ölümünü de üzülmeyim diye bana bildirmemişler…

 

 

 

 

Amcam Bahtiyarın eşi Zehra annem anlattı:

Abu son zamanlarında hastalanmış, bakıma muhtaç…

Zehra annem ve Satı anam bakmışlar…

Anam Habibe’nin ölümü beni çok sarsmıştı…