Bahçeyi suladım, gülleri budadım. Toprak, çim kokusuna güllerin kokusu da karıştı akşamüstü serinliğinde. Poyraz komşu bahçelerden bin bir çeşit koku getiriyor sabah kahvaltımıza, akşam sofralarına. Güller boyumu geçti oysa hiç bu kadar büyümeyeceğini sanıyordum buradan ayrılışımızdan sonra bizim kadar bakılamadığını düşündüğümden. Oysa site görevlileri bahçelerimize, bizim kadar olmasa da, bakıyorlar, güller ve ağaçlar kurumuyor böylece.

 

Sonra orta şekerli kahveyi hak ettiğimi düşünüyorum bir komşumun balkonunda. Kimi zaman da değişik votkalarla karşılıyoruz akşamı ya da viskiyle. Rakı, şarap keyfini akşama, güneş batırmadan sonraya, saklıyoruz, ortak kurulan sofralara.

 

Çocukluk arkadaşım Nüvit’i aradım Seferihisar’da. “Yanıyoruz” deyince havanın sıcaklığına gönderme yaptığını düşündüm. Değilmiş. Gerçekten yanıyorlarmış. Orman yangını onlara 4-5 kilometre yaklaşmış. Her yaz yakıyorlar ormanları bilinçli ya da bilinçsiz. Türkiye hiçbir şeyi çözmeye gücü yetmeyen bir ülke oldu çoktandır. Aklı fikri din toplumu olma yolundaki bir iktidarın, ümmetçi kafa yapısıyla Türkiye’nin sorunlarıyla uğraşmak ne haddine! Vay bu güzel vatanın haline!

 

 

Yalancı Tanıklar Kahvesi’nde (Turkuaz, 2009) Vedat Türkali benim öğrenciliğimi anlatıyor sanki. 70’li yılların fırtınalı gençliği, ülkemizi kan gölüne çeviren faşist hareket, Türkiye’nin içinde bulunduğu çıkmazlar... ele alınıyor romanda geniş bir açıdan.

 

Yazın böyle kitaplar okumak hiç de iç açıcı değil ama ülke gerçeklerinden, geçmişten de kaçılmıyor ki?

 

 Yanımda sen.” (Özdemir Asaf, Özlem)

 

 

 

Can Yücel’in ölüm yıldönümü bugün. İroniyi, siyaseti, güncel yaşamı... şiirlerinde harmanlayan Can Yücel’i seven dostları Datça’da anacak. Ben de onların arasında olmak isterdim.

 

Ay ışığına bakıp onun şu şiiri okuyorum yakamozlara, Çiçek Adası’na, Körfez’e, işkenceler, baskılara... karşı:

 

 “Bileklerimiz morartmış yeni Alman kelepçeleri,

 

 

 

Tüm gün Ayvalık’taydım; Hayal’le. Ayvalık’ı, Cunda’yı bir başkasına anlatmak, gezi rehberi gibi, sevdiğim mekânları göstermek bu kasabaya beni daha çok bağlıyor neredeyse.

 

Lor tatlısından Ayvalık tostuna, buz gibi biradan orta şekerli kahvesine, dolmuşundan teknesine, kahvesinden minik haline... dolanıp durmak o kalabalıkta, beni hep büyülüyor.

 

 

 

Elimin altındaki şiir kitaplarını taradım ve Ayvalık sokakları üzerine yazacağım günlüğün çatısını oluşturdum. Hem ilkyazı, yazı, sonbaharı kapsayacak heyecanlı ve buruk, hem de kimi sokağı betimleyeceğim kendimce.

 

Uykuda buluta sırtını dayamış “iskemle”den de (Oktay Rifat) söz edeceğim, “Geçmiş Bir Yazın Güze Düşen Gölgesi”nden de (Oya Uysa).

 

 

 

Ivır zıvırı  eksik olmasa da sokaklar imge dolu, yüklü. Kimi kopmak üzere olan upuzun bir halat gibi, bazısı ince bir geceliğe benziyor içini dışını gösteren. Kıpkısasını adımlayınca yaşlı bir adamın huysuzluğunu sezmemek elde mi?

 

Oysa Ziya Osman Saba ne güzel dizeleştirmiş her gün geçip gittiğimiz, girip çıktığımız “sokak”ları:

 

 

Şairleri sokağın beslediği, büyüttüğü ve sokağın şaire bir anne olduğu gerçeğini bu son iki dizeyle nasıl da gözler önüne seriveriyor şair!

 

Ne de olsa yaz demek, biraz da sokakta yaşamak değil mi?

 

 

 

Asmanın üzümünden şarap yapamasam da, yiyoruz ağız tadıyla.

 

Şarabın Aşk Sözlüğü (Kırmızı Yayınları) tam da yazın okunacak kitaplardan. İçkinin en çok tüketildiği mevsimin yaz ayları olduğunu söylüyordu biri geçenlerde. Şaraba ve şarap kültürün ilişkin her şey var bu farklı sözlükte. Ben, kitabın en çok “lıklır lıkır” bölümlerini sevdim. Şarabı edebiyat dünyasıyla buluşturuyor yazar Bernardt Pivot: Söz edilir de şaraptan, Ömer Hayyam’dan bir dörtlük okunmaz mı?

 

Şarap Kasideleri de kaliteli şaraplar tadında: Paul Cézanne Emil Zola’ya yazdığı mektuptan: “Belli bir sıkıntı hiç peşimi bırakmaz. Acılarımı zaman zaman unuturum, o da bir kadeh aldığım anlardır. Şarabı bu nedenle severim ve onu hâlâ seviyorum.”