1. Bugün Türkiye’de halâ fikir suçu diye bir kavram vardır.  Birisi Ermeni soykırımından söz etti diye halâ yargılanabilmekte, Atatürk’e hakaret, ya da devlet büyüklerine hakaret, manevî değerlere hakaret, darbe yanlısı olmak, bağımsız Kürdistan ya da şeriat istemek diye suçlar bulunmaktadır.  Bunların kökten temizlenmesi gerekir.  Ama başa gelen her iktidar, her parti bunları nalıncı keseri gibi kendine yontmaktadır.  Laiklik te bu çerçevede, inanç özgürlüğü niteliği saptırılarak, din karşıtlığı gibi sunulmaktadır.  Türkiye’de hangi babayiğit Ramazan ayında Konya, Sivas veya Kayseri sokaklarında simit yiyerek “ben dinsizim”, ya da “ben Allahsızım” diyebilmektedir?

 

2. Yargıçların ve savcıların cezalandırılmak için keyfî olarak sürülmeleri, atanmaları yargının bağımsızlığı ilkesinin temeline dinamit koymaktadır.  Bir paşa eskisine dava açtı diye savcılıktan atılan Sacit Kayasu gibiler varken Türkiye insanı, Kürt ya da Türk olsun, kendini nasıl güvende hissedebilir, “Adalet mülkün temelidir” ilkesine inanabilir, güvenebilir?

 

3. Avustralya’da hız sınırını aşan bir Bakan’a sıradan bir polis ceza yazabilmekte, bir milletvekili bir adî suçtan mahkûm olup hapse atılabilmektedir.  Dokunulmazlık ancak Parlâmentonun dört duvarı içinde söylenenleri kapsar.  Yoksa milletvekili seçilmiş olmak o insana yasa üstü bir statü tanımaz.  Tam tersine milletin seçilmiş vekilleri olarak bu kişilerin yasalara uymakta ortalama yurttaştan daha da titiz davranması gerekir.  İmam oğulcuğuna “gemicik” alırsa cemaat ne yapar?  Meclis dışında söylenenler ya da bir milletvekilinin daha önce ya da şimdi işlediği suçlar nedeniyle kovuşturmaya uğraması etnik kökeni ne olursa olsun T.C. vatandaşı herkesin görmek istediği birşey değil midir?

 

4. Seçim yasasındaki yüzde 10’luk baraj sözde “istikrar” sağlamak amacıyla konmuştur. Türkiye’de 1965 seçimleri tek oyun boşa gitmediği “milli bakiye” sistemiyle yapılmıştı.  Türkiye böyle bir sistemden yüzde onluk barajlara geldi.  Bizler tabii köylü kurnazlığımızla bu barajda gedik açtık ve herkesin hengi partiyi temsil ettiğini bildiği kişiler bağımsız olarak meclise girebildi.  Başa gelen her parti kendi çıkarını gözettiği için barajı kaldırmaya yanaşmıyor.  Bu soytarılığa son verip barajı tümden kaldırmak, meclisin halk iradesini gerçekten temsil eder hale getirmek etnik kimliği ne olursa olsun her T.C. vatandaşını mutlu etmez mi?  Tek parti diktası istikrar değildir, hele demokrasi hiç değildir.