Cemil Eren hocamızın yaşadığı çocukluk, zorlukların mücadelesiymiş. Yazdıkları iç içe geçmiş hüzünlü öyküler zinciri... Çok etkilendim... Sn Işık Kansu'nun etkileyici sesiyle geçen yıl Bartın'da dinlediğimde, o günlerin Türkiye'sinden bir ressamın "ÇOCUKLUK" yolculuğuydu. Onların yaralanmaları,mutlulukları, hüzünleri bizim ilmek ilmek örülmüş dokumuz.

Ben şu anda ilköğretimde çalışan resim öğretmeniyim Size onun yaşadığı kentten Bartın'dan sesleniyorum. Severek takip ettiğim bu sitede bir yazımı paylaşma umuduyla ...

Bartın'dan selam ve sevgilyle...
Şefika Kantarcı

Tatil Yolculukları…

Bir düş uyandırıyor yeni güne…

Anlamını düşünmeye kalmadan,

içinde bulunduğumuz şehirden ayrılamasam da

iç yolculuklar da sarıldığım Mevlâna’nın

“Bir yerden bir yere göçmek ne iyi” sözüyle

tarifsiz güzelliklere  gidiyorum.

 

 Okulların yaz dinlencesine girmesiyle

10 -13 yaşında  beş altı öğrencimle varıyorum;

 bin bir türlü bitkiyle, kuşların, börtü böceğin 

 bağımsız yaşadığı, ışık –gölge oyununda

 Bartın’a kuzeyden bakan Dallıca çam ormanına.

 

Bir kokunun izinde başlıyor yolculuk…

Doğumundan bugüne sevgiyle elimizde

büyüttüğümüz on beş yıldır bizi terk etmeyen

Terrier kırması, kırık beyaz  tüyleri siyah badem

gözlerini örten Çaycuma’lı “Bay Fıstık”

sürüklüyor bizi, ağaçların kardeş olduğu yere.

 

Günün  iki üç saatlik öğleden sonraki diliminde

iğne yapraklıların reçine kokusunda

toprağı solumak, iç içe geçmiş güçlü gövdelerin

aralarından anlamlandırmaya  çalıştığımız

çok renkli kuş sesleriyle yürümek, açıkla koyuyu,

kısa ile uzunu, büyükle küçüğü, eskiyle yeniyi

bir arada özgürce barındıran  bu dingin  yerde olmak...

 

Soğuk kış günlerinde onları uçurup  savuracak,

şiddetli rüzgarlarda   kozalaklarını koruyacak

topluca  direnerek yazın bereketini yaşayacak,

yaşını başını almışların eteklerine düşen yine kendi

kuru yapraklarıyla  geri dönüşümü  yaşayan yerde olmak…

 

Kalp biçiminde  irili ufaklı beyaz-siyah taşları

‘Ben buldum!’ sevinciyle,kuru kabuklardan

yeni biçimler tasarlamak isteyen,karıncaları,

çekirgeleri, arıları gözlemleyip,dolu dolu açmış

iri beyaz papatyalarla  minik mavi  çiçeklerini

ince uzun boyuna dizmiş lavantaların fotoğrafını

kaydeden, çevresine duyarlı çocukların‘Farkında mısın?’

sorularıyla  ileriyi düşünerek dolaşıyoruz.

 

Geçtiğimiz yıllarda bu doğallığın hemen

yanı başından açılan alana,  üniversite bitirmiş

insanların tasarlayıp yaşama geçirdiği

Bartın’ın her tarafından  görülen,  ödeme

kolaylığıyla alınan, işçiliği tartışılan çok katlı  binalara,

Toki konutlarına dönüyoruz yolculuğun sonunda.

 

 

Duruşuyla,  kışın kapkara  duman çıkan bacalarıyla,

baz istasyonuyla  yükseltilere aykırı duran

bu yapılandırmalar günümüz  eğitiminin alınan

düşündürücü sonuçları gibi… 

 

Mevlâna yüzyıllar öncesinde

“Yeni yerler görmek ne iyi” derken;

insanın içini hem temizleyen hem de

gezip gördüğü için yenileyen,

öğrenmenin iyileştirme gücüyle

söylenmiş olduğunu  düşündüğüm bu  özlü söz,

çocuklarımızın eğitimi içinde geçerli olmalı…

 

Şimdi onlar sınava odaklı  günleri bir süreliğine

geride bırakıp evlerine çekildiler.

Pek çoğu saatlerce  bilgisayarın yapay dünyasına

amaçsız hapsolarak  değerli vakitlerini yitirebilirler.

Onları  bağımlılık yaratan bu alışkanlıktan uzaklaştırıp,

dereyi, tepeyi, ağacı,kuşu  yerinde göstererek,

bugünlere kadar korunan güzellikleri  tanıtarak,

bir kılavuz kitapla  dinlence içinde 

eğlenceli yolculuklara  uğurlayabiliriz.

Yaratıcı, mantıklı, özgür,  sanatsal düşünmeyle, 

arzuladığımız, özlediğimiz, aradığımız

sorumluluk duygusu gelişmiş ‘İnsan’a varmak istiyorsak…