Şeytanın Ayak İzleri (YKY), John Burnside. Kitaba fena kaptırdım kendim: “Sıradan görünen hayatların ardındaki şaşırtıcı sırların yapbozlarıyla döşenmiş bir kendini arayış öyküsü” “içindeki yabancılık hissi” yok olmayanların öyküsü.

 

 

 

Özdemir Asaf’in ça’sı “otokopi” denemeleriyle bezeli. Kendinden yola çıkıp kendine varma çabası, iç dökme değil, içli dışlı olma hiç değil ama kendisinin nerede olduğunu görme çabası.

 

 

 

 

Tanıdığı ama pek tanımadığı da biri, kendi “öz”ü Özdemir Asaf’ın. O kendini zorlamaz yazarken, konuştuğu gibi yazar. Diline ne gelirse kullanır, “tutmuş yeni sözcükleri de” kullanır.

 

Isınamadığı sözcükleri kullanmaz.

 

Yani “Yeni şiiri sevmek” demek, “şiiri yeni sevmek” değil mi?

 

 

 

Türkçeyi sevmek ne demektir? Özdemir Asaf, bunu şöyle dillendiriyor:

 

 

“ ‘Şiir kelimelerin dansıdır’ ” diyenlere o şöyle yanıt veriyor:

 

 

 

 

Özdemir Asaf’ın şu sözleri kaç şairi düşündürdü acaba?

 

Yaşamın akışına kapılıp gidenleri bugün kim anımsıyor? Onun için şiir ki “gözün ilk algıları değil, duyguların yargıları da değil, kafanın vargılarıdır.”

 

 

 

Bahçeyi düzenledik. Çiçek tohumları ektik. Isırgan topladık. Isırganın faydalarını buldum Ramis Dara’nın Vefalı Dostlarım Şifalı Otlarım (2006) kitabından.

 

“Bitkinin güçlendirici, uyarıcı, iştah açıcı, idrar ve balgam söktürücü, kan temizleyici, kanamaları durdurucu, tansiyon düşürücü etkileri” varmış.

 

“Guta, astıma, romatizmaya”ya da iyi geliyormuş bahçemizde durupduran bu yararlı bitkinin.

 

İlk kez mutfağımıza giriyor ısırgan. Ispanaktan hangi yemekler yapılıyorsa  ısırgandan da aynısı yapılırmış.

 

Biz böreğini yaptık, çok lezzetliydi. Bahçemizde başka neler var kim bilir ama biz bilmiyoruz.

 

 

 

Köy Enstitülerinin kuruluş yıldönümü ama Rahime’nin de doğum günü. Kanal boyunda yürüdük sabah kahvaltısından sonra. Bit pazarında gittik. Ben Alman toplumundaki erkek egemenliğin anlatan “Erkek Resimleri” başlıklı bir karikatür albümü  aldım. “Karikatürlerin Aynası” alt başlığını taşıyan bu albümde 19. Yüzyılın Almanya’sından erkek portreleriyle birlikte tarih, politika, günlük yaşam, kariyer, yöneticiler,  hayvanlar, erkek tanrılar, askerler, devlet, sarhoşlar, aşk, şiddet, ... karikatürleri yer alıyor.

 

Uzun bir süre elimden düşmeyecek, sonra da karikatür tarihçisi arkadaşım Turgut Çeviker’e vereceğim bu anlamlı, özel, özgün albümü. O bu albümden yola çıkarak nasıl güzel kitaplar hazırlar kim bilir?

 

Akşam ailecek hep bir aradayız. Rahime’nin doğum gününü kutluyoruz nohutlu, küçük köfteli mantı yiyerek. Çocuklar bu yemeği çok seviyorlar ve başka yemeklere tercih ediyorlar hep. Doğum günleri aileyi bir araya getirmesi açısından da önemsenmeli bence.